เกิน 300 ครั้งในชีวิตของผม

ที่มีความคิดอยากจะพิชิตยอดเขาต่างๆ ในประเทศไทย

แต่ด้วยข้อแม้กว่า 500 ข้อ ที่ปิดกั้นความท้าทายเหล่านั้น

สุดท้ายทำได้แค่พิชิตยอดภูกระดึง!!!

.

ไม่เกิน 5 ครั้งในชีวิตของผม

ที่มีความคิดอยากพิชิตยอดเขาเอเวอเรสต์

แต่มีข้อแม้เพียง 1 ข้อเท่านั้น ที่ห้ามมิให้ผมอาจเอื้อมความท้าทายนั้น

นั่นคือ ...ผมยังไม่อยากตาย!!!

.

ผมคิดว่าผมเป็น 1 ในหลายคน ที่เป็นโรคกลัวความสูง

.

.

.

.

คินาบาลู ยอดเขาที่ลอยอยู่บนเมฆ

ยอดเขาที่สูงที่สุดในเอเชียอาคเนย์

เปิดโอกาสให้ผมได้ทดสอบตัวเองเป็นครั้งแรก

เส้นทางที่ผมต้องเดินขึ้น เดินขึ้น เดินขึ้น...

.

เส้นทางในช่วงแรก ระยะทาง 6 กม.

มันไม่ต่างจากการเดินขึ้นภูกระดึงมากนัก

เปรียบได้กับการเดินขึ้น “ซำแฮก” 6 ครั้ง แต่ชันกว่า

เมื่อทำมันครบ ก็จะเจอกับอาหาร ที่พัก และอากาศที่หนาวเหน็บ

...นี่เพียงแค่เรียกน้ำย่อย บนความสูง 3000 เมตร

.
.
.

เวลา 01.00 น. ของวันรุ่งขึ้น

คือจุดเริ่มต้นของความท้าทายที่แท้จริงของคินาบาลู

สายฝน, ลมแรง, อุณหภูมิ 5 องศา, แรงโน้มถ่วง และความมืด

ชีวิตของผมต้องไต่อยู่บนหน้าผาหินและเส้นเชือก

ระยะทาง 2.5 กม. เพิ่มระดับความสูงไปอีก 1000 เมตร

.

ทุกรอยเท้า ถูกจดจำไว้ด้วยความเจ็บใจ

กูจะมาทำไม กูจะมาทำไม กูจะมาทำไม

อากาศเบาบางจนหายใจลำบาก

เดิน 10 ก้าว ต้องหยุดพัก 3 นาที

มือชา หอบแดก หมดแรง หันหลังไปมอง เฮ้ย! เหว

.

เกิน 100 ครั้งที่ผมรู้สึกท้อแท้ ไปต่อไม่ไหวจริงๆ

โปรแกรมค้นหาแรงบันดาลใจของผมต้องทำงานอย่างหนัก

Nike บอกให้ผม Just do it ..กูก็ Do แล้วนี่ไง กูเหนื่อย

Adidas บอกว่า Impossible is nothing ..โอเค เชื่อๆ

แต่เปล่าเลย...มันช่วยให้ผมเดินต่อได้แค่ 50 เมตรเท่านั้น

.

.

สายลมเย็นเยือกกระพือปลุกผมให้ตื่นจากการงีบหลับ

ชายผู้ไม่เคยเห็นหน้าเข้ามาสะกิดผมแล้วกระซิบข้างหูว่า

“Keep walking” ...ลุงจอห์นนี่นั่นเอง!!

ให้ตายเถอะ แกอุตส่าห์เดินทางไกลมาจากสก็อต เพื่อกระตุ้นผม

.

ผมลุกขึ้น แล้วก้าวเดินต่อด้วยแรงก๊อกสุดท้าย

นี่แหละหนา อุปสรรคที่ยิ่งใหญ่ มันคือใจของเราต่างหาก

อุตส่าห์ข้ามน้ำข้ามทะเลมา หาใช่การปีนพิชิตยอดเขา

แต่กลับกลายเป็นว่าผมต้องพยายามปีนข้ามภูผาในใจตัวเองมากกว่า

.

อีก 50 เมตรสุดท้าย ที่ต้องไต่ขึ้นสู่ยอด Low’s Peak

หย่อนน้ำหยดสุดท้ายลงไปชโลมลำคอที่แห้งผาก

มือคลำกล้องถ่ายรูปในกระเป๋า พลางคิดในใจว่า 

.

.

...“แล้วกูจะเหลือแรงไว้ยิ้มตอนถ่ายรูปบนนั้นไม๊วะเนี่ย”


.
.
.
ดูภาพทั้งหมดได้ที่ http://7daysago.multiply.com/photos/album/43
 

Comment

Comment:

Tweet

ผมกำลังจะไปเดือนหน้า ได้อ่านเรื่องนี้แล้วได้กำลังใจเยอะเลยครับ เยี่ยมจัด

#14 By นายมาแล็ง on 2012-05-31 11:20

เชื่อว่าถึงยอดเขาแล้ว คงต้องร้องเพลงพลพล "ยังยิ้มได้"

#13 By kurt on 2011-08-22 23:38

ภาพสวยค่ะ
เป็นแรงบันดาลใจให้คนอยากเที่ยวแล้วไม่ได้เที่ยวต้องน้ำลายไหล Hot!
แค่เห็นรูป แถมบรรยายแบบนี้แล้วก้ออยากไปจัง ไว้ถ้ามี
โอภาสจะไปกับเค้าบ้างน่ะจ๊ะ (คุณเก่งมาก cry )

#11 By ไออุ่น (110.164.187.206) on 2011-06-10 09:38

สุโค่ย อยากไป

#10 By kurt on 2011-06-09 01:18

อิอิ ไปแบบไม่ได้เตรียมตัวเลย
อายเด็กๆ เดินขึ้นฉิวเลยsad smile

#9 By 7 days ago on 2011-06-08 16:00

สวยมากค่ะ...

ขึ้นไปชนะตัวเองได้..คุ้มแล้ว...


big smile Hot!
อ่านไปล้นไปว่าจะถึงยอดเขาไหม
แต่เชื่อว่าต้องถึงและคุณก็ถึงยอดเขา
ยินดีด้วยค่ะ

#7 By sofa on 2011-06-08 12:25

สวยมากเลยอ่ะเจ็ดวัน ว้าว ว้าว ว้าว ติดดาวให้ด้วย Hot!

#6 By yimkerker on 2011-06-08 10:36

ผ่านอุปสรรคยากยิ่งมาขนาดนี้ "หวังว่าเราจะแข็งแรงพอ"
"สู้เค้า ทาเคชิ"

#5 By ADevilSword (202.91.19.206) on 2011-06-07 22:12

Hot!

สู้กับตัวเอง อย่าท้อ อย่าถอย

big smile big smile big smile

#4 By Dhammasarokikku on 2011-06-07 21:41

เคยไปแบ็กแพ็คกับเพื่อนๆสมัยเรียนครับ ทั้งๆที่ตอนนั้นฟิตมาก แต่ก็ถามตัวเองอยู่ตลอดทางว่า กูจะมาทำไม

ถ้าไปตอนนี้ คงไม่ไหวแล้วหละครับ ไม่ฟิตเหมือนเก่า

ประสบการณ์(เหนื่อย)สุดๆครั้งหนึ่งในชีวิต

big smile big smile

#3 By Clepsydra:: on 2011-06-07 21:11

ภาพบนยอดเขาสวยมากเลยค่ะ *[]*,,
เห็นแล้วก็อยากมีโอกาสขึ้นไปนอนมองท้องฟ้าอยู่บนนั้นบ้างจังเลยน้าา
แต่พอคิดถึงขาลงแล้วรู้สึกเหนื่อย อยากกระโดดลงมาแล้วถึงตีนเขาเลย 5555

#2 By ★|[NacH]|★ on 2011-06-07 20:10

ทำไมใส่รูปได้น้อยหว่าembarrassed

#1 By 7 days ago on 2011-06-07 17:36