กิจวัตรของพระ คือการกวาดใบไม้บริเวณลานวัด

กิจวัตรของต้นไม้ คือการผลัดใบโรยร่วงเต็มลาน

 หน้าที่ของพระ คือ การ "กวาด"

ธรรมชาติของใบไม้ คือการ "ร่วง"

ใบไม้ถูกเก็บกวาดไม่ทันไร ใบใหม่ที่ต้องลมก็ร่วงลง

ด้วยสัมผัสทั้งภายนอก และภายใน ย่อมรับรู้ถึงการร่วงโรยนั้น

แต่สิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น กลับกลายเป็นเพียงนาฏกรรมผ่านหางตา

พระ มิได้สนใจใบไม้ที่ร่วงอยู่เบื้องหลัง

ยังคงก้มหน้าก้มตาเก็บกวาดใบไม้ที่อยู่ตรงหน้าไปเรื่อยๆ

.

.

กิจวัตรกวาดลานวัดขอพระ เสร็จสิ้นลงแล้ว

ใบไม้ถูกกวาดมารวมเป็นกองโตเพื่อนำไปทิ้งทำลาย

เมื่อเหลียวหลังกลับไป ลานวัดไม่ได้ดูหมดจด

นั่นเพราะใบไม้ที่ผลัดใบตลอดเวลา ร่วงลงมาแทนที่

.

เหตุใด พระจึงไม่กลับไปกวาดใบไม้เหล่านั้นให้เรียบร้อย?

.

หากทำอย่างนั้น การกวาดลานวัดก็ไม่มีวันจบสิ้น

ทำให้สูญเสียเวลาไปทำกิจอย่างอื่นอันเป็นกุศล

.

ตราบใดที่เราตระหนักได้ว่า ธรรมชาติของใบไม้ คือ การร่วงโรย

ซากใบไม้เบื้องหลัง จะยังคงไว้ซึ่งกิจวัตร ที่พระสงฆ์พึงกระทำในวันรุ่งขึ้น