ลักพาตัวเองจากเมืองหลวงไปหลายวัน

นับตั้งแต่ช่วงเทศกาลสงกรานต์ ที่เขาสาดน้ำและกระสุน

ผมนั่งกระสับกระส่ายอยู่ในบ้าน เพราะไอแดดร้อนทะลวงถึงเม็ดเลือดแดง

ชีวิตที่บ้านเกิดในช่วงยี่สิบกว่าวันมานี้ ซ้ำๆ และเดิมๆ เช่นที่เคย

.

ผมพอใจที่ตัวเองเป็นคนเสมอต้นเสมอปลายอย่างน่าเลี่ยน

หนึ่งในกิจกรรมที่ชอบก็คือการได้ปั่นจักรยานรอบหมู่บ้านในทุกๆ เย็น

ถนนหนทาง จากลูกรัง โดนเททับด้วยคนกรีตเสริมเหล็ก เดี๋ยวนี้เขาพัฒนา

ทุกๆ เย็น ผมมีความสุขที่ได้ชื่นชม ต้นตาล ทุ่งนา และ วนิลาสกาย

.

.

นับเป็นการหยุดพักร้อนอันแสนยาวนานที่สุด เท่าที่ผมเคยมี

และผมก็ละทิ้ง blog นี้ไปนานอย่างไม่ควรจะเป็น

ผมรู้สึกไม่อยากเขียนขึ้นมาดื้อๆ

ผมรู้สึกไม่อยากถ่ายภาพขึ้นมาดื้อๆ

ผมยังรักกิจกรรมเหล่านี้ เพียงแต่อยากละทิ้งไปสักช่วงเวลาหนึ่ง

.

และบังเอิญว่าจำเป็นต้องละทิ้งมันไปชั่วคราวอย่างที่รู้สึกจริงๆ

เช่นกันกับที่ผมต้องละทิ้งอะไรหลายๆ อย่างในชีวิตประจำวัน

ผมละทิ้งบุรุษอีก 2 คนที่อยู่ภายในตัวของผม (จากเอนทรี่ "มี 3 คนซ่อนอยู่ในตัวเรา")

เหลือเพียงบุรุษคนสุดท้ายที่ ยังคงต้องตามหาต่อไป

.

ผมคิดว่าผมต้องละทิ้งกางเกง เสื้อ รวมถึงรองเท้า

ละทิ้งกระเป๋าสตางค์ หมวก เป้ และอุปกรณ์เดินทางทั้งหมด

ละทิ้งหน้าที่การงาน เพื่อนฝูง สังคมสามัญ

ละทิ้งโลภะ โทสะ และโมหะ

.

.

ผมกำลังจะออกเดินทางอีกครั้ง

เป็นการเดินทางที่ดูจะพิเศษมากกว่าการเดินทางครั้งไหน

มันเป็นการเดินทางที่ผมไม่ได้เอาอะไรติดตัวไปเลย (ถึงมีก็นับว่าน้อยมาก)

นั่นเพราะการเดินทางครั้งนี้ เป็นการเดินทางเพื่อ "รับ" มากกว่า

.

ผมคงต้องละทิ้ง blog นี้ไปอีกนานโข

ถ้า 30 วันไม่นับว่านานเกินไป ก็ยังถือว่าโอเคอยู่

แต่นั่นคือระยะเวลาที่ต้องต่อท้ายว่า "เป็นอย่างน้อย" ครับ

ฟังดูเหมือนเป็นการเดินทางที่ไกลมาก ไม่หรอกครับ

ครั้งนี้เป็น "การเดินทางที่ใกล้ที่สุด"

...ใกล้ที่สุด คือตัวเราเอง

.

.

ปล. ผมต้องละทิ้งเส้นผมบนหนังศีรษะอีกหนึ่งอย่าง