ผมเคยสูญเสียความทรงจำ
...และนั่นคือสิ่งที่ผมหวาดกลัวมากที่สุด
.
อุบัติเหตุหนนั้น สมองได้รับความกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง
"เราอยู่ที่ไหน มาทำอะไรกันที่นี่" - คำถามแรกหลังจากรู้สึกตัว
คำตอบที่ได้กลับเป็นเสียงหัวเราะของเพื่อนๆ
"เป็นเหี้ยอะไรกัน" - ผมด่าในใจ
ความโกรธไม่ทันบังเกิด ความกลัวก็พุ่งเข้ามาประชิดท้ายทอย
ขนทั้งร่างตั้งชัน - นี่กูจำอะไรไม่ได้????
.
เหมือนขวดน้ำที่มีตะกอนโดนเขย่า
ความทรงจำในสมองลอยฟุ้งกระจายภายในขวด
ใช้เวลาสักพักความทรงจำจึงจะดิ่งเช่นตะกอนนอนก้น
แล้วเหตุการณ์ก็ค่อยๆ ลำดับย้อนเรียงกลับคืนสู่สภาพเดิม
.
ผมเคยดูภาพยนตร์ที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับความจำเสื่อมมาหลายเรื่อง
พฤติกรรมของตัวละครที่สูญเสียความทรงจำ ล้วนดูน่าเวทนา
เพราะนั่นอาจจะเป็นสิ่งที่มีค่าที่สุด สำหรับคนคนหนึ่งที่ได้สั่งสมมาทั้งชีวิต
การสูญเสียความทรงจำ นอกจากสูญเสียประสบการณ์ คนรอบข้าง ฯลฯ
...ยังต้องสูญเสียความเป็นตัวของตัวเองไป??
.
ผมพยายามสะสมความทรงจำไว้ให้มากที่สุด
และเชื่อว่าประสบการณ์ทั้งดี และร้ายที่ผ่านในชีวิต ไม่เคยทำร้ายตัวเราเอง
กลับกัน มันกลับเป็นประโยชน์ในการเอามาประยุกต์ใช้ต่างหาก
เมื่อไรที่ลิ้นชักความทรงจำถูกเปิดออก เรื่องราวเหล่านั้นไม่เคยหล่นหาย
ไม่บุบสลาย แม้จะถูกเรียกออกมาใช้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
.
ทำไมคนถึงทรมานกับเรื่องที่อยากลืม แต่กลับจำ
ผมเชื่อว่าอะไรที่มันประทับลงไปในใจแล้ว คงลบออกไม่ได้
คนวิกลจริต แม้จะแสดงออกถึงความสุขในชีวิตใหม่ของเขาผ่านหน้าตา ท่าทาง
แต่ความทรงจำบางเรื่อง ยังคงอยู่กับเขาจนวันตาย
.
ทุกคนเก็บความทรงจำในแต่ละเรื่องไว้โดยอัตโนมัติ แม้ในเรื่องที่อยากลืม
ผมบอกตัวเองทุกครั้งที่ชีวิตดิ่งลงเหว - "เก็บมันไว้" - "อย่าลืม"
เพราะรู้ว่าเรื่องลืมมันทำได้ยาก หากคุณไม่ได้ความกระทบกระเทือนทางสมอง หรือจิตใจ
การเปลี่ยนทัศนคติ และมุมมอง เป็นสิ่งที่ทำได้ง่ายกว่ามาก
.
.
ผมจำบทสนทนาจากภาพยนตร์เรื่องหนึ่ง ที่พูดไว้
"มีคน 3 คนอยู่ในตัวเรา
คนแรก คือคนที่เราอยากเป็น
คนที่สอง คือคนที่เราคิดว่าเป็น
คนที่สาม คือคนที่เราเป็น
...แต่คนสุดท้าย กลับเป็นคนที่เราไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขาเลย"
.
.
บทสนทนานี้มีน้ำหนักราวค้อนปอนด์ที่เหวี่ยงมาโดนไส้ติ่ง
การที่ใครสักคนที่สูญเสียความทรงจำ
เสมือนตัวเขาได้สูญเสียบุคคล 2 คนแรกไป
ครั้นพอเหลือแค่ตัวเองจริงๆ กลับทรมาน จนทำอะไรไม่ถูก
"คนที่เราเป็น" คือใคร?
.
ผมพยายามออกตามหาคนคนนั้น
แต่สุดท้ายก็ยังต้องเป็นคนหนึ่งที่ไม่สามารถตอบคำถามนี้ได้
ผมยังคงหวาดกลัวการสูญเสียความทรงจำ
.
.
.
.
