ว่า กัน ว่า
ใน 24 ชั่วโมงนั้น
เวลาชีวิตของคนถูกแบ่งออกเป็น 3 ส่วนในแต่ละวัน
8 ชั่วโมงแรก คือการทำงาน
8 ชั่วโมงที่สอง คือการนอนหลับ
อีก 8 ชั่วโมงที่สาม คือ เวลาอิสระ
เป็นช่วงเวลา ที่แต่ละบุคคลจะสรรหากิจกรรมมาเสพอย่างเหมาะสมแก่ตัวเอง
.
.
ช่วงเกือบๆ 2 เดือนที่ผ่านมา ผมห่างหายไปจากการเขียน Blog โดยสิ้นเชิง
อันเนื่องมาจากการที่ เจ้า "8 ชั่วโมงแรก" เข้าเทคโอเวอร์เวลาจาก "8 ชั่วโมงที่สอง และสาม" เสียจนเกือบต้องปิดกิจการ
เมื่อต้องหักโหมถึงขนาดนั้น ก็อย่าได้คิดเลยว่าจะหลงเหลือสมองไว้ประดิษฐ์ประดอยถ้อยคำใดๆ มาใส่ไว้ใน Blog นี้อีก
...กรุณา ถือว่าข้ออ้างนี้เป็นการกล่าวแก้ตัวอย่างสุจริตใจ
.
ใครบางคนรับรู้ข่าวคราวของผมแล้ว ถึงกับอดห่วงใยเรื่องสุขภาพไม่ได้
แน่นอนครับ! สุขภาพของผมแย่ลงไปมาก แต่ก็พยายามพยุงอย่างถึงที่สุดแล้ว
ใครบางคนรับรู้ข่าวคราวของผมแล้ว ถึงกับอดหมั่นไส้ไม่ได้
ที่รู้ว่าวันหยุดแค่สองสามวัน ตลอด 2 เดือนนี้ ผมยังสามารถไปนั่งกินปูที่ระยอง
ไปเวียนเทียนที่นครปฐม และไปขุดซากโครงกระดูกโบราณที่สุพรรณบุรี
...ต้องยอมรับว่า เหนื่อยอย่างสุจริตใจอีกเหมือนกัน
.
การถูกจองจำอยู่ในห้องทำงานเกือบ 20 ชั่วโมงต่อ 1 วัน ฟังแล้วโหดร้ายนัก
ไม่อาจรังเกียจ หากมันคือหน้าที่อย่างหนึ่งในการประกอบอาชีพ
และรับประกันความอยู่รอดของชีวิต มันเป็นเหตุผลที่ต้องทำ
...ลูกนกที่เกาะนิ่งอยู่ในกรง ไม่คิดกระพือปีกในวันที่พายุถาโถม
.
ทุกค่ำคืน ผมปล่อยความคิดให้โบยบินไปสุดแสนไกล
ดุจอีกาถลาลมอยู่ในความมืด
หากจะเรียกว่าเป็นการท่องเที่ยวโดยการนั่งทางในก็มิปาน
อีกาบินไปสุดแสนไกล และรู้ว่าอย่างไรก็ต้องกลับมาที่เดิม
.
.
ขณะที่นั่งเคาะแป้นพิมพ์อยู่นี้
สถานการณ์ของผมกลับเข้าสู่สภาวะปกติแล้ว
และค่อยๆ ปรับวิถีชีวิตให้เข้ารูปเข้ารอยอย่างที่เคยเป็น
ได้ยิ้มบ้าง อย่างที่เคยยิ้ม
.
ยิ้มให้กับใครหลายๆ คนที่ยังต้องก้มหน้าก้มตาทำงานหามรุ่งหามค่ำ
เป็นกำลังใจแก่ทุกคนก็แล้วกันครับ
 ^ ^
.
.
เอ่อ ผมมีความคิดเห็นอย่างหนึ่ง...
... 8 ชั่วโมงที่ว่า มันคงไม่มีจริงหรอกครับ!!