ผมยืนรออยู่เนิ่นนาน
แต่กลับไม่รู้สึกว่ามันนาน
หากเทียบกับความรู้สึกดีใจที่จะได้เจอคุณ
ตอนนี้...ผมเริ่มมองเห็นแสงรำไร
.
แสงสีส้มจับเส้นขอบฟ้า
เวลาที่ผมเฝ้ารอมาถึงแล้ว ...และนั่นก็คือคุณ
คุณดูสวยอย่างเช่นเคย มีคุณค่าอย่างที่คุณเคยเป็น
...แต่คืนนี้ คุณดูสวยเป็นพิเศษกว่ายิ่งค่ำคืนไหน
.
ไม่อาจสารภาพกับคุณด้วยถ้อยคำใดๆ
นั่นเพราะผมไม่อาจทำอย่างที่ใจคิดได้
ถึงแม้จะเอื้อนเอ่ยออกไป...
ชั่วเสี้ยววินาทีมันก็จะแว่วหายไปกับสายลม
.
ผมเก็บถ้อยคำนั้นไว้ในใจ
แล้วหอบเอาความประทับใจที่มีต่อคุณมาถมมันไว้
เราทั้งสองดูเหมือนใกล้ แต่แสนไกลห่าง
และแตกต่างกันเช่นฟ้ากับดิน
...บังเอิญมันเป็นอย่างนั้นจริงๆ
.
"พระจันทร์ ผมชอบคุณ"
.
.
ก่อนนั้นฉันว่างเปล่า
.
จนเมื่อเธอเข้ามา
.
แสงเธออยู่บนฟ้า แสงฉันบนพื้นดิน
.
เส้นบางๆ พยายามแยกเราออกจากกัน
.
กิ่งไม้ยังสามารถเอื้อมไขว่คว้าเธอ
.
ดอกจันทร์
.
ใต้เงาจันทร์
.
...
.....แต่เรื่องจริง ฮิ้วๆๆ
