อาจจะได้รับผลกระทบมาจากการเดินทางอันแสนยาวนาน

อย่างที่เล่าไปในเอนทรี่ที่แล้ว http://a7day.exteen.com/20081019/entry

ทำให้คนที่ไม่ค่อยมีชีวิตชีวาอยู่แล้ว กลับดูไร้วิญญาณมากขึ้นอีก 3 ขีด

.

6 เดือนที่แล้ว ปายดูสงบเสงี่ยม ผู้คนใช้ชีวิตอย่างเงียบเชียบ 

ทุ่งนาถูกทิ้งร้าง เหลือเพียงซากตอข้าว และขุนศึกเขาโง้งที่ยืนแทะเล็มหญ้า

แต่ละคนมีเวลาพูดคุยกันเหลือเฟือ

เฮ้! มีเรื่องอะไรที่เราพอจะนึกมาคุยกันได้อีกไหม?

.

6 เดือนผ่านไป เสียงพูดคุย ผสมดนตรีเมืองกรุง เริ่มซุกแทรกตามหย่อมหญ้า

ปาย เปลี่ยนอาภรณ์เป็นสีเขียว ดูหมือนจะเป็นชุดโปรด ...ชาวนานับวันรอเก็บเกี่ยว

ผมชอบที่จะนั่ง ยืน นอน อยู่นิ่งๆ ท่ามกลางเหตุการณ์ที่ดำเนินไปเร็วบ้าง ช้าบ้าง

หากจะมีส่วนร่วมในสถานการณ์เหล่านั้นบ้าง ก็เพียงแค่ภาพสเก็ตช์ลายเส้นอ่อนหัด

และการจดบันทึกยึกยือ ที่ยากต่อการอ่าน เพราะบางเรื่องก็ถูกเขียนในที่มืด

.

ผมพยายามทำอะไรต่างๆ น้อยลงในแต่ละวัน

นอกจากนั่งจดยึกยือ ก็ไม่มีกิจกรรมอื่นที่น่าสนใจไปกว่านี้

บางอย่างก็เพื่อจะคลายปมในสมอง และมีเวลาถางหญ้ารกในใจให้โล่งเตียนเสียหน่อย

ต้นไหนถอนได้ ผมก็ถอนมันออก เห็นไส้เดือนยุกยิกหลุดติดมาพร้อมกับก้อนดิน

ในหัวใจเรามีไส้เดือนด้วยหรือ? มิน่า ถึงคันยุบยิบ

.

ช่วงเวลาสั้นๆ ที่ปาย กล้องถ่ายรูปแทบจะไม่ได้หยิบมาใช้

ไปที่ไหนก็เห็นแต่คนถ่ายรูป ใครๆ ก็ถ่ายกัน ผมจึงขอนั่งเฉยๆ ดีกว่า

ครั้นพอไม่เห็นใครถ่าย ผมจึงหยิบกล้องออกมาถ่าย

...ด้วยความเสียดายช่วงเวลา จังหวะที่น่าจะมีใครสักคนเก็บภาพมันไว้

.

จะว่าไป "ปาย" ก็เหมือนเป็นทางผ่าน ก่อนลงไปภาคใต้

ผมเดินทางจากกรุงเทพ แวะพักที่ปาย สามสี่วัน แล้วเดินทางต่อไปพัทลุง

อ่านแล้วก็จะสงสัยว่า "มันทางผ่านยังไงวะ" ใช่ไหม

ฉีกแผนที่ และทิ้งเข็มทิศเสีย ...แล้วคุณจะเข้าใจ

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.