ฝนเริ่มซาลง

แต่ไม่แน่ใจว่าหลังจากนี้ฟ้าจะยังใสอยู่หรือเปล่า

ม่านน้ำตาเริ่มเหือดแห้ง

...โลกถูกเช็ดคราบฝุ่นเขรอะออกเสียบ้าง

.

ในแต่ละฤดูกาล มักจะมีฤดูฝนแทรกอยู่

นั่นคือสิ่งที่ผมพยายามทำตัวให้ชินที่จะรับมือกับมัน

แต่บางครั้งก็ต้องยอมรับว่าไม่มีใครควบคุมฝน ฟ้า อากาศได้

...ใครจะรู้ว่าเมื่อไรที่พายุจะมาอีกครั้ง

.

.

ช่วงเดียวกันนี้ 2 ปีที่แล้ว

เมฆฝนได้พัดพาหัวใจของผู้หญิงคนหนึ่งจากไป

ผมบรรจุความเศร้า 2 กระเป๋าใบใหญ๋ ก่อนเดินทางไปเกาะช้าง

เครื่องดื่มตระกูลแอลกอฮอล์ทั้งหลายทำหน้าที่ของมันได้อย่างไม่มีที่ติตลอด 2 คืน

ร่มชายหาดถูกทำความสะอาดด้วยสายฝน

รอยเท้าบนผืนทรายถูกลบออกทุกครั้งที่คลื่นเกยฝั่ง

ส่วนตัวผมกลับต้องพึ่งตัวเองในการเยียวยาให้แผลใจลบเลือน

.

.

2 ปีต่อมา

ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย โดยไม่ต้องไปโยงถึงทฤษฎีสมคบคิด

พายุฤดูร้อนพัดพาหัวใจของผู้หญิงอีกหนึ่งคนจากไป

ผมจำได้ว่าเคยดูหนังเรื่องนี้มาแล้ว ...คงเป็นหนังรีเมค

ผมยังคงเชื่องช้าเกินไปที่จะคว้าหัวใจดวงนั้นไว้ได้ทันก่อนที่มันจากลอยไปไกล

ผมหอบ "ความคิดถึง" กองใหญ่กลับมาจากปาย

แต่ "ความคิดถึง" เหล่านั้นกลับแปรสภาพเป็น "กองเศร้า" ที่ถล่มทับผมจนแน่นิ่ง

แต่อย่างน้อยเธอก็ได้รับรู้มัน...จากคำลงท้ายในโปสการ์ดใบนั้น

.

.

สายฝนชะล้างคราบฝุ่นบนใบไม้

น้ำตาชะล้างฝุ่นผงในดวงตา

ผมยังต้องพึ่งตัวเองในการชะล้างตะกอนในใจ

การใช้หัวใจก้าวเดินมักจะสะดุด เมื่อเจอปัญหากระทบกระเทือน

ในตอนนี้จึงควรนอนนิ่งๆ มองใบไม้ที่ไร้สีสันมันไหวติงตามแรงลม

เมื่อไรที่หัวใจสะเด็ดน้ำ มันจะทำหน้าที่พาผมก้าวเดินอีกครั้ง

.

.

ฝนขาดเม็ดแล้ว

วันนี้ท้องฟ้าดูสะอาดสะอ้าน

ฝุ่นฝ้าในดวงตาเริ่มเลือนหาย

...หัวใจถูกเช็ดคราบฝุ่นเขรอะออกเสียบ้าง