การใช้ชีวิต 10 วันในปายเดินทางมาถึงวันสุดท้ายแล้ว
ผมนั่งมองพระอาทิตย์โหม่งภูเขาเป็นรอบที่ 10
มันยังคงใช้มุขเดิม และท่าเดิมๆ ของมันเช่นเดียวกับ 9 วันที่ผ่านมา
ไม่มีหลังกาหลัง 17 รอบครึ่ง หรือใส่เกลียวควงสว่านแต่อย่างใด
ถ้าเป็นนักกระโดดน้ำ ถือว่าฝีมือไม่พัฒนาแต่ถึง
แม้มันจะไม่ยอมพัฒนาท่าทาง อย่างไรก็ยังคงคว้าเหรียญทองไปคล้องคอได้ทุกวัน
.
ประสบการณ์ในปาย เป็นอะไรที่น่าจดจำ
แม้ว่าในเมืองนี้จะเต็มไปด้วย “คนป่วย”(วาทะของหนุ่มมิตรไทย ที่พูดกับชายผู้หลงใหลภาพขาวดำ
ไม่รู้นับรวมตัวเองด้วยหรือเปล่า…ไม่ได้ยืนยัน ฮา)
แต่ทุกคนก็พร้อมใจกันเป็นคนป่วยที่เปี่ยมด้วยไมตรีจิต
คนป่วยที่ต้องเสพธรรมชาติ และความสงบ สลับกับความวุ่นวายในบางครั้ง
ผมเป็นคนป่วยก่อนหน้าจะมาที่นี่ ปายทำให้ผมหายจากการป่วย
นั่นเพราะมีคนป่วยกว่า ฮา (อีกครั้ง)
.
วันนี้ผมควบ Green Dream พาหนะคู่ใจไปรอบๆ อำเภอปาย
“Green Dream” หรือ “ความฝันสีเขียว” เป็นจักรยานยนตร์สัญชาติญี่ปุ่น
มันคือฮอนด้า ดรีม สีเขียว เขียวแบบไหนไม่รู้ แต่มันจัดอยู่ในตระกูลสีเขียว
คงเป็นญาติผู้น้องของสีเขียวขี้ม้า แต่ดูมีอายุกว่าสีเขียวใบตอง
รถคันนี้ถูกยัดเยียดมาโดยร้าน Aya คุณจะไม่มีสิทธิ์เลือก แต่คือผู้ที่ถูกเลือก
.
ความไม่สมประกอบของ Green Dream เกือบทำผมเจ็บตัวหลายครั้ง
ยังดีที่สมัยวัยรุ่นเคยสมมติตัวเองเป็น “จอห์น อิสรัมย์” นักแข่งวิบาก
ไม่งั้นคงได้ย้ายจากบ้านปายนาไปนอนเล่นในโรงบาล
ที่ปายจะมีมอเตอร์ไซค์ล้มเป็นเรื่องปกติ ปกติเหมือนการตดขณะนั่งบนโถส้วม
.
วันนี้ผมซื้อน้ำมันใส่ท้องให้ Green Dream เป็นการทิ้งทวน
ตระเวนบอกลาผู้คน วัว ควาย ต้นไม้ บ้านเรือน แม่น้ำ ภูเขา ทุ่งนา
รวมทั้งความ “ขี้เกียจ” ทั้งมวล
กลับกรุงเทพฯ จะไม่ได้ขี้เกียจอย่างนี้อีกแล้ว
.
.
ปายเปลี่ยนไปหรือยัง? ตอบชัดๆ ว่าไม่รู้
แต่จะพอเล่าเปรียบเทียบให้ฟังได้
หากใครมาช่วงหน้าหนาวหรือสิ้นปี นึกออกใช่ไม๊?
ปีที่แล้วยังกับยกจตุจักรมาไว้ที่ปาย
มันจะเปลี่ยนไปเพราะมีคนแห่กันมาคราวเดียวพร้อมๆกัน จนเกินรองรับ
ผมว่าคงต้องรอจนคนไทยคนที่ 64 ล้านได้มาเยือนปาย นั่นถึงจะค่อยๆ ซาไปบ้าง
ตามข้อสันนิษฐานที่ว่า คนไทยทุกคนคงอยากมาเที่ยวปาย อย่างน้อย 1 ครั้งในชีวิต
.
แต่หากใครมาช่วงหน้าร้อนหรือฝน หรือ Low season ในภาษาท่องเที่ยว ปายจะสงบมาก
มันเงียบเสียจนได้ยินเสียงกระซิบของใครบางคนจากอีกฟากของเมือง
เมืองนี้ภูเขาล้อมรอบ เสียงกระซิบเพียงเสียงเดียวก็สามารถเดินทางไปได้ทั่วทั้งอำเภอ
เพราะภูเขาเป็นเหมือนกำแพงสะท้อนให้เสียงสะท้อนไปสะท้อนมา จนกว่าเสียงนั้นจะระเหยไปในอากาศ
…เสียดายที่เสียงกระซิบของผมเดินทางข้ามภูเขา ออกไปยังแดนไกลไม่ได้
.
.
ขอบคุณรอยยิ้ม
ขอบคุณการสนทนา
ขอบคุณธรรมชาติ
ขอบคุณศิลปะ
ขอบคุณกาแฟ
ขอบคุณเบียร์ลีโอ
ขอบคุณเสียงดนตรี
ขอบคุณที่สาดน้ำโดนหน้า
ขอบคุณยุงที่ทำให้ตัวลายเหมือนตุ๊กแก
ขอบคุณทุกท่านที่ให้การช่วยเหลือเป็นอย่างดี
.
.
ขอบคุณโปสต์การ์ดและแสตมป์
edit @ 16 Apr 2008 18:56:21 by 7 days ago