ล่วงเข้าวันนี้
ผมนั่งมองพระอาทิตย์ตกหลังภูเขาเป็นครั้งที่ 7
ความจริงมันก็เหมือนกับดวงที่บ้าน
แต่ว่าดวงอาทิตย์ที่ปาย มองแล้วเหงา
.
ไม่เคยใช้ชีวิตคนเดียว ห่างบ้านและเพื่อนนานขนาดนี้
คาดว่าเป็นสถิติที่จะอยู่ไปอีกยาวนาน
.
สิ่งมีชีวิตที่นี่ล้วนเชื่องช้า
ผมเคยใช้ชีวิตเร็วๆ ต้องเชื่องช้าตาม
เช่นเดียวกับวัว และควาย พวกนี้ช้าสุดๆ
หมาทุกตัวล้วนขี้เกียจ
.
น้ำปายเอื่อยเฉื่อย
ดวงตะวันก็กว่าจะโยนตัวเองข้ามขอบโลก
ภูเขานอนมองเมฆค่อยๆ คลานกระดึ๊บเหมือนหนอนใบไม้
นกปิ๊ดตะลิวง่วงหาวนอนขี้เกียจส่งเสียง
.
มีเรื่องเดียวที่ดูจะรวดเร็วในปาย
นั่นคือความสามารถในการสาดน้ำของเด็กๆ
ผมว่าเด็กปายทุกคนน่าจะเก่งฟิสิกส์
พวกเขาไม่เคยปล่อยให้ผมรอดไปได้สักครั้ง
.
ผมไม่น่าเชื่องช้าในวันสงกรานต์เลย
