"เมื่อใดที่เราใคร่ครวญ พยามค้นหาความหมาย

เมื่อนั้นเราก็จะพบอีกความหมายที่ไม่รู้จักจบสิ้น"

.

.

ประหนึ่ง เมื่อเจอเปิดประตูหนึ่งบาน ก็จะเห็นประตูอีกหนึ่งบาน

เดินไปเปิดประตูบานนั้น ก็ยังเจอประตูอีกหนึ่ง ...ไม่รู้จักจบสิ้น

 การได้เรียนรู้อะไรอย่างถ่องแท้ คงไม่ใช่การเปิดประตูไปเรื่อยๆ จนเจอทางตัน

แต่เป็นการเปิดประตูไปเรื่อย จนเจอประตูอีกบาน อีกบาน และอีกบาน...ตะไท

.

โลกไม่ได้สอนอะไรเรา

เป็นเราเองต่างหากที่ต้องรู้จัก เรียนรู้  จดจำ และนำมาประยุกต์ใช้

แม้หากมีใครพร่ำสอน แต่เราไม่ได้รู้จัก เรียนรู้ จดจำ และนำไปใช้ นั่นก็เท่ากับศูนย์

เราก็ไม่ต่างกับภาชนะอะไรสักอย่างที่รินน้ำเติมได้ไม่มีวันหยุด

แต่ก็ไม่สามารถเก็บน้ำไว้ใช้ได้เลย หากก้นภาชนะนั้นเป็นรูโบ๋

.

มีบางอย่างบอกให้เรารู้ว่า "ลาไม่ได้โง่" และ "เต่าไม่ได้เชื่องช้า"

มีบางอย่างบอกให้เรารู้ว่า "ดวงอาทิตย์ไม่ได้มีสีแดงอมส้ม" และ "ท้องฟ้านั้นจริงๆ แล้วมีสีหรือเปล่า?"

มีอะไรอีกหลายอย่างที่บอกเราแตกต่างจากความรู้เดิมๆ ที่บอกต่อกันมา

บางอย่างเหล่านั้นคือประตูอีกบานที่เราเปิดไปเจอ

และจะยังคงมีประตูอีกบาน หลังประตูบานนั้น

.

.

ตอนนี้ผมกำลังถือกุญแจหนึ่งดอก เพื่อไปเปิดประตู

และในห้องนั้นก็คงจะมีกุญแจอีกดอก เพื่อให้ผมได้เปิดประตูอีกบาน

ไข-เปิด  ไข-เปิด   ไข-เปิด เหมือนการลอกหัวหอม

ลอกเปลือกตามวงไปเรื่อยๆ แล้วจะเจออะไร ...แกนหัวหอม?

.

ชีวิตไม่ใช่เปลือกหัวหอมที่จะถูกลอกออก ลอกออก

จนท้ายที่สุดก็ไม่เหลืออะไรที่เรียกได้ว่านี่คือหัวหอม

แต่ชีวิตกลับเป็น "วงปี" ของต้นไม้ ที่จะสะสมวงปีไปเรื่อยเรื่อยจนกว่าจะหมดอายุขัย

ประสบการณ์จะพอกคลุมแก่นตัวตนของชีวิตเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เรื่อยๆ

จนยากที่จะถูกทำลายด้วยการจามด้วยขวานเพียงครั้งเดียว

.

.

ชีวิตถูกกำหนดให้ออกเดินทางอีกครั้ง

ต่างที่ว่าคราวนี้จุดหมายได้ถูกกำหนดล่วงหน้าไว้หลายเดือนแล้ว

ช่วงสงกรานต์นี้ อยากกลับมาตุภูมิ แต่คราวนี้หลีกเลี่ยงไม่ได้

ผมต้องไปในทิศทางที่ตรงกันข้ามกับทางกลับบ้าน

นับระยะห่างก็เฉียด 2,000 กิโลเมตร ตามมาตราเมตริก (ระยะไมล์ไม่รู้)

............................

.

.

ถึงมิตรสหาย

หวังว่าโปสต์การ์ดจาก 'ปาย' จะเดินทางถึงมือของทุกท่านโดยสวัสดิภาพ

ง่า เป็นกำลังใจให้ผมด้วยนะครับ

สู้ว๊อยยยย!!!