ผมคาย "ยา" ออกจากปาก
แม้บางส่วนของเม็ดยาจะละลายไปบ้าง
แต่มันก็ยังรักษารูปทรงของเม็ดยาไว้ได้อยู่
.

.
ผมยังคงไม่ล่วงรู้อะไรเกี่ยวกับยาเม็ดนั้น
ไม่รู้ว่ามันเป็น "ยาช่วยชีวิต" หรือเป็น "ยาพิษ" กันแน่
หรือบางทีมันอาจจะไม่ใช่ยาอะไรเลย
หรือมันอาจเป็นเพียงผงแป้งอัดเม็ดเท่านั้นเอง
.
.
ลมหายใจของผม
ยังคงแผ่วเบา ...แผ่วเบาอย่างคงที่
เมื่อเสียงหายใจเบาลง ผมจึงได้ยินเสียงหัวใจเต้น ดังชัดขึ้น
...หัวใจของผมยังเต้นอยู่
มันเต้นช้าๆ ทิ้งช่วงจังหวะเกิน 1 วินาที
ช้า...ช้า ตุบ...ตุบ...ตุบ
.
ผมคาย "ยา" ทิ้ง
เพราะผมได้ยินเสียงหัวใจเต้น
ผมยังไม่ตาย หัวใจยังเต้นอยู่
ผมยังไม่ตาย ยังมีลมหายใจเข้าไปหล่อเลี้ยงปอด
.
.
บางช่วงชีวิตที่ลำบาก
เรามักมองหาที่พึ่งอื่นๆ อยู่ร่ำไป
ผมก็คงเป็นอย่างนั้น
คนที่ยื่น "ยา" เม็ดนั้นมาใส่มือผม ผมยังจำไม่ได้
ผมไม่ได้สนใจด้วยซ้ำว่าเขาเป็นใคร

เพียงแค่เขามี "ยา" ที่ช่วยให้ผมมีชีวิตรอด
.
ผมฉุกคิดอะไรบางอย่างตอนที่กำลังจะกลืนยา
ผมฉุกคิดอะไรบางอย่างตอนที่รับรู้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจ

.
.
ผมต้องการ "ตัวผมเอง" มากกว่าสิ่งอื่นใด
.

.
ผมยังคงไม่ล่วงรู้อะไรเกี่ยวกับยาเม็ดนั้น
ยังหาคำตอบไม่ได้ ว่ามันเป็น "ยาช่วยชีวิต" หรือเป็น "ยาพิษ"