คำถาม...
ทำไมคนจึงชอบตั้งคำถามต่อฉันมากมายนัก?
ทั้งที่คำถามเหล่านั้นก็ไม่เคยได้รับคำตอบกลับไปสักครั้ง
จะมีใครรู้บ้างไหมว่าคำอ้อนวอนขอร้องเหล่านั้นไม่เคยได้รับช่วยเหลือเลย
ฉันไม่ได้ใจจืดใจดำ หรือทำเป็นหูทวนลม
แต่ภาระเหล่านั้นมันเกินกว่าที่ฉันจะทำได้
.
ฉันเกิดมาเป็นฉัน
ฉันรับผิดชอบต่อหน้าที่อย่างไม่เคยขาดตกบกพร่อง
กว่าจะมายืนอยู่จุดนี้ได้เป็นเรื่องที่ยากลำบาก
นอกจากจากพวกของฉันแล้ว...ไม่มีใครรู้
อุตส่าห์มีความมานะพยายามเพื่อทำให้ตัวเองมีคุณค่า
มีค่าพอที่จะได้เชิดหน้าชูตา
แล้วทำไมจึงมีคนทำให้ฉันดูด้อยค่าลงอีกเล่า?
.
.
.
ขอบฟ้า...
สิ่งที่เรียกว่าขอบฟ้า แม้เป็นแค่เส้นระนาบที่บางเฉียบ
แต่ไม่มีสิ่งใดจะมั่นคงและแข็งแกร่งเกินกว่าเส้นขอบฟ้าอีกแล้ว
การจะก้าวข้ามมันมาได้ไม่ใช่สิ่งที่ทำกันได้ง่ายๆ
ครั้งหนึ่งฉันเคยข้ามผ่านมันมาได้
และเมื่อคุณสามารถพิสูจน์ตัวเองว่าคุณทำได้
...คุณก็จะได้รับเลือกให้เป็นผู้ก้าวข้ามขอบฟ้าได้อย่างเสรี
.
นี่ไงล่ะ!
ฉันทำได้แล้ว ฉันคือหนึ่งในผู้ที่ได้รับสิทธิ์นั้น
ในที่สุดฉันก็โตเป็นผู้ใหญ่พอ
...พอที่จะได้รับการยอมรับจากพวกพ้อง
ฉันสามารถเปล่งแสงสว่างด้วยตัวเองได้
เหมือนดังที่ฉันเคยหวัง ว่าจะเป็นดาวที่สุกสกาวที่สุดบนท้องฟ้าให้ได้
.
ณ จุดปลายสุดของกลุ่มดาวจระเข้
ดวงที่อยู่ใกล้ดาวเหนือมากที่สุด นั่นคือตำเหน่งของฉัน
หลายร้อยปีมาแล้วที่ฉันทำหน้าที่เป็นเข็มทิศบอกทางให้นักเดินเรือ
ดูอย่าง "โคลัมบัส" นั่นสิ
ฉันช่วยอะไรเขาได้ตั้งเยอะ ...ไม่สิ ฉันช่วยได้มากๆ เลยล่ะ
.
.
.
ในความมืดมิด...
ใต้มหาสมุทรแสนมืดมิด
มีดาวอนุบาลเป็นหมื่นเป็นล้านดวงที่รอวันก้าวข้ามเส้นขอบฟ้า
ดาวอาวุโสที่สิ้นเกษียณจากฟากฟ้าจะกลับมาอยู่ที่นี่
ในบั้นปลายชีวิต พวกเขามีหน้าที่ฝึกเด็กๆ ให้ทอประกายแสง
เพื่อจะได้เป็นรับเลือกให้ขึ้นไปทำหน้าที่บนท้องฟ้า...
.
ในความมืดมิด...
ฉันเคยเป็นดาวดวงเล็กๆ อยู่ที่นั่น
ฉันเคยเป็นดาวที่โดดเด่นที่สุดในชั้นเรียน
ฉันเคยได้รับการคาดหวังว่าจะเป็นดาวโพลาริสดวงต่อไป
แต่ฉันไม่ต้องการอะไรไปมากกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้หรอก
ฉันพอใจในสิ่งที่ฉันเป็นอยู่ แค่นี้ก็พอแล้ว
.
ในเวลากลางวันเป็นช่วงที่ดาวอย่างพวกฉันต้องพักผ่อน
ความชุ่มชื้นของน้ำทะเลจะทำให้ฉันกระชุ่มกระชวยขึ้น
เมื่อไรที่ตะวันตกดิน ฉันจะได้ข้ามเส้นขอบฟ้าขึ้นไปเปล่งแสง
และทำหน้าที่อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
.
.
.
ร่ำลา...
คืนนี้เป็นค่ำคืนที่ต้องกล่าวคำอำลา
ฉันหมดหน้าที่เป็นผู้บอกทางบนท้องฟ้าแล้ว
พรุ่งนี้จะมีดาวดวงใหม่เดินทางข้ามเส้นขอบฟ้าขึ้นไปแทนที่
เวลานี้ฉันชรามากแล้ว
...ถึงเวลาที่ดาวชราต้องพักผ่อนเสียที
.
ในคืนที่มีดาวปลดระวาง
ท้องฟ้าจะถูกปกคลุมด้วยเมฆฝน
พายุฝนจะเทกระหน่ำเพื่อให้ดาวได้แฝงตัวลงมากับเม็ดฝน
และที่สำคัญ!
เพื่อไม่ให้คนที่ชอบนั่งนับดาวได้รู้ตัว และผิดสังเกต
ว่ามีดาวดวงหนึ่งหายไปจากท้องฟ้า
.
หลังปลดเกษียณ ฉันจะไม่กลับสู่ท้องทะเลเหมือนดาวดวงอื่น
หาดทรายที่ขาวสวยต่างหากคือความตั้งใจของฉัน
ฉันอยากจะนอนหลับบนผืนทรายไปตลอดกาล
ก่อนที่ร่างกายจะผุพังกลายเป็นเม็ดทรายขาวเนียน
เพื่อให้ทะเล บ้านของฉันได้คงความสวยงามตราบจนโลกสิ้นอายุขัย
.
.
.
ความในใจ...
ยังมีสิ่งสุดท้ายที่ฉันอยากจะทำ
จะหาว่าฉันแก้ต่างก็ได้นะ
แต่ฉันไม่อยากจะเก็บความรู้สึกอัดอั้นใจนั้นไว้อีกแล้ว
...ก่อนจะหลับตาชั่วนิรันดร์
ฉันอยากให้ทุกคนได้รับรู้
...ถึงแม้ว่ามันจะดูใจร้ายเกินไปก็ตาม
.
เด็กหนุ่มเอ๋ย
ช่วยนำความจากฉันไปบอกแก่เพื่อนมนุษย์ของเธอทีเถิด
อันความรัก ความคิดถึง และห่วงใย รวมไปถึงคำถามต่างๆ นานา
ที่ฝากให้ฉันสื่อถึงใครอีกคนนั้น
ฉันไม่สามารถทำตามที่พวกเขาขอร้องได้หรอก
ฉันเป็นแค่ดาว...
...ดาวดวงหนึ่งที่พวกเขามองเห็นเท่านั้น
.
.
.
ขอบคุณมากที่ให้ฉันได้พักผ่อน
...อย่างที่ฉันต้องการ

.

.

.

.

(เรื่องนี้ต่อเนื่องจากเอนทรี่ที่แล้ว) ย้อนกลับไปอ่าน http://a7day.exteen.com/20070603/entry

edit @ 5 Dec 2007 21:23:48 by 7 days ago