ก่อนเริ่มบรรทัดนี้
ตัวหนังสือนั่งรถไฟความคิดมาจอดอยู่ที่สถานี
9854.7 KB
ใกล้ปลายทางเต็มทีแล้ว คงต้องปล่อยให้มันวิ่งช้าช้า
ทีละนิด ทีละนิด
หากปล่อยให้เพลินใจ จนเร็วกว่านี้ เห็นทีจะพุ่งชนกำแพงความจุ
ห่วงก็แต่ผู้โดยสารที่นั่งมาก่อน 143 เอนทรี่ หากไปชนเข้าไม่รู้รถไฟจะพังหรือเปล่า
.
.
คนขับรถไฟออกอาการกลัวปลายทาง
คนเราเวลาใกล้จะถึงจุดหมายมักมีอาการตื่นเต้น
ไม่รู้ว่าจะเจออะไรข้างหน้า คงคล้ายกับการกลัวน้ำลึก ข้างล่างจะมีอะไรอยู่ก็ไม่รู้
ฉลาม จระเข้ หรือผีพราย?
กรณีนี้โฆษณา วันทูคอล บอกไว้ว่า ความกลัวคือสิ่งที่คุณสร้างขึ้นมาเองทั้งนั้น
กระนั้นใครคนนี้ก็ยังอนุรักษ์ความกลัวไว้ เพื่อบรรเทาความห่าม
ให้ยังได้รู้จักเจียมตัวในสำนึก...
.
ปลายปี 2005 เสียงหวูดดังยาว
นายสถานีตีธงเขียว หัวรถจักรเริ่มเคลื่อนตัว
ตู้รถไฟสาย a7day เริ่มสับวงล้อ ส่งเสียงดังฉึกฉัก
ออกตัวด้วยความเรื่อยเปื่อยเฉื่อยแฉะ ด้วยคิดว่าข้างทางคงร้างว่างเปล่า
แต่พอรถหยุดที่สถานีแล้ว สถานีเล่า มีผู้คนเข้ามาทักทายเรื่อยๆ
ไม่ได้เงียบเสียทีเดียว
เมื่อมีคนเริ่มมาทักทาย ความรับผิดชอบก็ตามมา (แหะ ยังกะไอ้แมงมุม)
แทนที่รถไฟจะแล่นเรื่อยเปื่อย ก็มีข้อคิดแทรกลงไปบ้าง
สาระประโยชน์อาจจะน้อยนิด แต่คงพอสะกิดใจ
บ้างก็พาไปท่องเที่ยว หย่อนใจคลายอารมณ์
.
ตอนแรกดูเหมือนพืนที่ 10 Mb จะมีมากมายเหลือเฟือ
ทำไปทำมา อ้าว! เต็มซะแล้ว
พอพื้นที่เต็มก็ต้องไปสมัครใหม่ อย่างนี้ก็ใช้ชื่อเดิมไม่ได้
ทำยังไงดี เขียนมาก็ปีตั้งกว่าแล้ว
หรือจะต้องไปคุกเข่าอ้อนวอนเจ้าของเว็บให้เพิ่มเนื้อที่อีกสัก 10Mb
.
.
เรื่องราวสุข เศร้า เหงา เปลี่ยวตามประสา
ล่วงเวลาว่าใกล้ถึงจุดหมาย
ทางผ่านมามองกลับลับตาไกล
ถึงเส้นชัย? ...มีอีกไกลให้ไปต่อ
.
เปลี่ยนขบวนครับ คนขับคนเดิม
(และบลอกใหม่คงจะออกมาหน้าตาเดิมๆ ไม่สวยงามแต่จริงใจนะ อิอิ)

edit @ 5 Dec 2007 21:25:44 by 7 days ago