อากาศหนาว
เราสามารถสัมผัสได้ และรับรู้ได้ดียิ่งขึ้นยามที่เกิดการเคลื่อนที่ของอากาศ
...อากาศ แม้จะมองไม่เห็นตัวตน แต่เรารู้ว่ามันมีอยู่จริง ทั้งยังเป็นเส้นทางเดินของเสียงกระซิบที่แผ่วข้างหู ...เราได้ยินเสียง และรู้สึกว่าฝอยอากาศสะกิดที่ใบหู
เราสรุปได้ว่า อากาศมีมวลสาร
.
ความเหงา
ความรู้สึกที่มักก่อตัวขึ้นเงียบๆ อย่างช้าๆปานกลาง หรือเฉียบพลัน นั่นก็ขึ้นอยู่กับสภาพแวดล้อม ทั้งหมดเนื่องมาจากร่างกายได้สัมผัสความหนาวเย็นของอากาศ และอยู่ที่ว่าใครจะไวต่อความรู้สึกมากกว่ากัน
บางครั้งรู้สึกเหมือนความเหงาจะมีตัวตน ผิดถนัด! ความเหงาไม่ใช่มวลสาร...แต่แปลกนัก ทำไมถึงจับต้องมันได้?
แม้นสามารถกวาดเอาเศษอนุภาคของความเหงามารวมกันได้ ห้องเล็กๆ แห่งนี้ คงไม่เหลือที่ให้ฉันอยู่เป็นแน่
.
คิดถึง
การระลึกถึงใครสักคน ในวันที่อากาศหนาวเหน็บ และวันนั้นเหงา...ความคิดถึงมักจะมีพลังขับเคลื่อนโดยความเหงา ยิ่งเหงาก็ยิ่งคิดถึง ทั้งสองอย่างแปรผันตามกัน
กลับกัน ยิ่งคิดถึงก็ยิ่งทำให้เหงา
แม้ไม่รู้จะคิดถึงใคร แต่ก็ไม่ลำบากนักหากจะหยิบยกขึ้นมาสักคนให้คุณได้คิดถึง ...คนๆ นั้นช่างโชคดีจัง
.
จะดีสักแค่ไหน หากสามารถปั้นความคิดถึงเป็นก้อนเล็กๆ แล้วปล่อยให้ลมพัดพาไปสะกิดติ่งหูของใครคนนั้น
.
...แต่ต้องขอโทษอย่างสูง หากจะบอกว่า จริงๆแล้ว ความโรแมนติกนั้นอาจจะเป็นแค่ความรู้สึกของคุณข้างเดียว ...แค่เพ้อ
.
.
...แต่เอาเถอะ อย่างน้อยผมก็คิดถึงพวกคุณนะ
ลิเกละ
ไปกอดแมวเหมียวดีกว่า
