หากพอจะมีเวลาว่างสัก 1 ชั่วโมง ใครเคยมาลองนั่งคิดเล่นๆ แต่จริงจังบ้างไหมว่า
ตัวเราเองเป็นศูนย์กลางจักรวาล หรือ เป็นเพียงเสี้ยวธุลี?
แคบลงมานิด ...เราหมุนตามโลก หรือ โลกหมุนตามเรา?
.
หากชีวิตนี้คือละคร
ตัวเอกของเรื่องคงหนีไม่พ้นตัวของคุณเอง
คุณมีอิสระในการแสดงในแต่ละบทบาทที่คุณพึงพอใจ
แต่กระนั้นคุณได้เพียงแค่กำหนดคาแร็คเตอร์ของตัวเองเท่านั้น
คุณไม่อาจก้าวก่ายไปถึงตัวละครอื่น และที่สำคัญ คุณไม่อาจกำหนดสถานการณ์
.
นอกเหนือจากนั้นเป็นหน้าที่ของผู้กำกับ ...ซึ่งตามความเชื่อก็คงจะเป็นพระพรหม
- พรหมลิขิต -
พระพรหมมีกี่องค์ก็ไม่รู้ แต่ที่แน่ๆ ทุกคนคิดอยากจะมีพระพรหมเป็นของตัวเอง เพราะนี่คือละครที่คุณแสดงนำ คุณคาดหวังว่าเรื่องจะดำเนินไปอย่างสวยหรู ฉะนั้นผู้กำกับต้องเข้าข้างพระเอก นางเอก
.
เมื่อคิดคล้อยตามตั้งแต่ต้นมาจนถึงตอนนี้ ก็ไม่ต้องสนใจคำเปรียบเปรยที่ว่า ชีวิตเหมือนละคร หรือยิ่งกว่าละคร
...เพราะจริงๆ แล้วมันก็คือละครเรื่องหนึ่งที่คุณเป็นตัวเอก ที่ถูกร้อยเรื่องราวเข้ากับละครเรื่องอื่นๆ อีกหลายๆ เรื่องที่แต่ละคนต่างเป็นนักแสดงนำ
ผู้กำกับแต่ละเรื่องต้องมานั่งถกคุยกันว่าจะเอาแต่ละเรื่องมาเชื่อมต่อกันได้อย่างไร ...งานหนักไม่ใช่เล่น ...หรือบางทีอาจจะมีผู้กำกับใหญ่อยู่อีกคนหนึ่งก็ได้ ที่คอยทำหน้าที่จับแพะชนแกะ
...คุณเป็นตัวประกอบของคนอื่น ขณะที่คนอื่นจะเป็นตัวประกอบในละครของคุณ
.
.
.
ละครแต่ละเรื่องมีบทบาท สีสัน และรสชาติแตกต่างกันไป
มีสุขบ้าง ทุกข์บ้าง อุปสรรคหนักหนาสาหัส
แต่สุดท้ายตัวเอกของเรื่องก็มักจะผ่านพ้นเรื่องเลวร้ายต่างๆ ไปได้ด้วยดี ...แม้จะสะบักสะบอมไปบ้าง
.
หากคุณเชื่อว่าชีวิตคนเรา เป็นเช่นละครจริงๆ
อาจจะช่วยให้มีกำลังใจขึ้นมาได้ ยามเจออุปสรรค ขวากหนาม ...นั่นคือส่วนที่ทำให้ละครมีสีสัน
คุณจะต้องต่อสู้กับมันอย่างสุดความสามารถ ตามบทบาท
...ด้วยรอยยิ้มและความเชื่อมั่นว่า ท้ายที่สุดแล้วคุณก็ต้องผ่านมันไปได้ด้วยดี
...ยังไงพระเอกก็ไม่ตายง่ายๆ อยู่จนถึงฉากจบแน่
.
.
.
แต่จะจบอย่างไร คงต้องขึ้นอยู่กับคาแร็คเตอร์ของนักแสดงนำนะครับ