ผมลืมไปแล้วว่าสมองซีกไหน ที่เป็นแหล่งผลิตความคิดสร้างสรรค์
และรู้สึกว่าโรงงานไอเดียจะปิดทำการมาหลายวันแล้ว ...ไม่มีผลผลิตออกสู่ภายนอก
.
ทุกวันนี้ใช้ชีวิตอย่างเอ๋อๆ งงๆ ใครพูดอะไรด้วย ก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง จริงๆ ก็ได้ยินและรับรู้ แต่กลับทำหน้าตานิ่งเฉย จนโดนผู้ใหญ่คนหนึ่งเอ็ดเสียสองทีครึ่ง
สมควร!! ...ตั้งใจจะไปกินข้าวเย็นยังลืมเสียได้ หันหน้าเดินเข้าห้องน้ำ แล้วหยิบแปรงมามาขัดห้องน้ำเสียอย่างนั้น ...สงสัยบรรยากาศน่ากินเหมือนกัน
.
.
คุณคิดว่านาฬิกาเบื่อที่จะเดินหรือเปล่า
...บ้าสิ! นาฬิกาเกิดมาเพื่อเดินบอกเวลา จะเบื่อในสิ่งที่ตัวเองเป็นได้อย่างไร
นาฬิกาจะหยุดเดินก็ต่อเมื่อก้อนพลังงานหมดเท่านั้น เมื่อเราเติมเข้าไปใหม่มันก็จะกลับเดินตามปกติ
.
คนเราไม่เหมือนนาฬิกา
พลังงานหมด ก็ไม่มีหยุดเดิน แม้จะเริ่มเบื่อในวันที่เป็นอยู่
ทุกวันจะเริ่มเฉื่อยลง... เฉื่อยลง.. เฉื่อยยลงงง...
ถ้ามีใครสักคนเฝ้ามองดูคุณ อย่างที่เขาเฝ้ามองนาฬิกา
จากเขา...อาจจะมีสิ่งกระตุ้นต่อชีวิตที่แน่นิ่งให้เคลื่อนไหว แม้เพียงน้อยนิด
...กำลังใจ?
...คำด่าทอ?
...เยาะเย้ย?
...เตือนสติ?
ฯลฯ
.
.
คนเราไม่ใช่นาฬิกา
วันที่พลังงานหมด และคุณเริ่มเดินช้าลง ช้าลง ช้าลง ...จนแน่นิ่ง
ถ้าไม่มีใครมองเห็นคุณ ...ไม่มีใครเห็นอาการที่ร่อแร่นั้น..
.
อย่าลืม!!
คุณย่อมมองเห็นตัวเอง
และสิ่งที่จะต้องทำต่อไปก่อนชีวิตจะไม่ไหวติง คือ..
ลุกขึ้นมาเปลี่ยนแบตเตอรี่ให้ตัวเอง
...
...แล้วเดินต่อไป เหมือนนาฬิกา