รถมอเตอร์ไซค์รับจ้าง พาผมผ่านร้านเหล้า ซึ่งเป็นร้านประจำของผมเมื่อสามถึงสี่ปีก่อน
แต่ปัจจุบันกลิ่นสุรา และเสียงขวดได้จางหายไปจากคูหาแห่งนี้แล้ว
เจ้าของกิจการรายใหม่เข้ามาจับจอง ใช้แมวกวักเรียกลูกค้าที่ผ่านไปผ่านมา
.
ร้านเหล้าในอดีต เคยรองรับทุกอารมณ์
สุข เศร้า เหงา รัก
...บางทีร่องรอยอดีต อาจยังมีคราบติดอยู่ที่ผนัง
...บางทีหากลองฟังดีๆ อาจจะได้ยินเสียงเพลงปนเสียงหัวเราะแว่วมาก็ได้
.
บ่อยครั้งที่ผมและสหาย ดื่มแบบติดลม หรือไม่แน่ว่าก้นอาจจะติดกาวตราช้างอยู่ก็ได้
เพราะหลายคราวที่เรานั่งดื่มคล้ายรอนิมนต์พระมาบิณฑบาตรในตอนเช้า
หรือหลายคราวคล้ายรอฟังเสียงเพลงชาติก่อนจะแยกย้ายไปนอน
...ไม่แน่ใจว่าจะอ้างเอาเหตุผลใดมาอธิบายพฤติกรรมนี้ให้มันดูดี...
.
.
.
พรุ่งนี้
พรุ่งนี้ไม่เคยมาถึง ในมุมมองของ "คำ" มันเป็นเช่นนั้น
แต่หากว่ากันตามความเข้าใจ และหลักปฏิบัติ "พรุ่งนี้" จะมาถึงแค่ผ่านราตรีเดียว
.
หลายคนเฝ้ารอด้วยความหวังว่าจะเจออะไรใหม่ๆ และดีงามในวันรุ่งขึ้น
เรื่องร้ายๆ อาจจะลบเลือนไปบ้าง หากได้ตื่นมาเจอความสดชื่นของวันใหม่
วันใหม่ ทำให้คิดได้ว่าเรื่องที่ผ่านมาก็แค่อดีตที่เลวร้าย จะไปจดจำทำไม เริ่มวันใหม่ที่สดใสดีกว่า
...คืนนั้น หลายดวงใจจึงจดจ่ออยู่กับการมาเยือนของวันพรุ่งนี้
.
แต่แล้วยังมีอีกหลายคน กลัวที่จะต้องเผชิญกับวันพรุ่งนี้
เรื่องราวเลวร้ายในวันนี้ยังถูกปกปิดอยู่ แต่พรุ่งนี้มันจะถูกเปิดเผย
หลายคนกลัวที่จะยอมรับความจริง ...ความจริงที่เป็นผลพวงมาจากการกระทำของตนเอง
หากวันนี้เขาสร้างวีรกรรม ...พรุ่งนี้วีรกรรมนั้นจะถูกกล่าวขาน...
.
.
.
ค่ำคืนช่างแสนยาวนาน
มีวิธีไหนที่จะผ่านมันไปได้อย่างรวดเร็ว
โดยที่ไม่ต้องกังวลใจอะไรทั้งสิ้น...
.
.
.
ในที่สุดวันพรุ่งนี้ก็มาถึงเสียที
สิ้นเสียงเพลงชาติ
ผมและสหาย เอ่ยคำร่ำลาต่อกัน
...ต่างคนต่างแยกไปเผชิญกับผลลัพธ์ของวันวาน ...อย่างเลี่ยงไม่ได้
.
.
หลังจากนั้น ไม่แน่นัก ...พรุ่งนี้ อาจจะไม่ใช่วันที่น่ากังวลใจอีกต่อไป
