18.18 น. / 15 ค่ำ เดือน 12 / จ.พะเยา
.
คืนนี้เดือนเพ็ญ
อันที่จริงผมน่าจะพาตัวเองไปไปหลบเงาจันทร์อยู่ใต้ต้นประดู่ริมแม่น้ำที่ไหนสักแห่ง
...แทนที่จะนั่งเหม่ออยู่บนรสบัส กินกูลิโกะป๊อกกี้แกล้มด้วยเพลงฤดูร้อนของพาราด็อกซ์
เหงาแรงๆ แบบฤดูร้อน ในย่ำค่ำที่สั่นเทาด้วยลมหนาว
มันเป็นความขัดแย้งที่เข้ากันได้ดี ...อย่างน้อยก็ในห้วงเวลานี้
.
.
.
ปีนี้รู้สึกเสียดายที่ไม่ได้ลอยกระทง
ย้อนกลับมาคิดว่าตัวเองกระแดะไปหรือเปล่า เพราะหลายปีมานี้ไม่ได้ลอยก็ไม่เห็นจะรู้สึกเสียดายอะไรปานนี้
ที่ผ่านๆ มา เพียงแต่ไปเดินเล่นในงานรอบนึง แล้วก็ไปหาร้านนั่งจิบเบียร์เบาๆ ฟังเพลงเย็นๆ
เรื่องของเรื่องคือผมพยามเลี่ยงกิจรรมที่ต้องทำกันเป็นคู่ เลี่ยงที่จะไม่ไปมองคู่อื่นให้บังเกิดความอิจฉาริษยาแก่ตัวเอง
.
.
.
ครั้งนี้ที่นึกเสียดาย ไม่ใช่เพราะมีคู่ที่จะมาร่วมกิจกรรมแบบคนอื่น
แต่เสียดายที่คืนนี้ ท้องฟ้าเบิกกว้าง พระจันทร์กลมโต สีเหลืองนวล เปล่งปลั่ง ส่องแสงทาบทาทุกซอกราตรี
แม้นหมู่เมฆผู้เย่อหยิ่ง ยังยอมกระจายตัวเอง เพื่อสดุดีความงดงามแห่งจันทร์ฉาย
...แต่หมาป่าเดียวดาย กลับไร้ซึ่งชะง่อนผาจะเชยชมนาฏกรรมแห่งราตรีกาล...
.
.
กลมโต ช่างงดงาม
สวยอร่าม ยามสุกใส
มิอาจยกพระจันทร์ค่ำคืนใด
เทียบได้กับดวงตาแห่งเธอ