ค่ำคืนสุดท้ายที่หลวงพระบาง
โดยบรรทัดฐานส่วนตัว ผมมีความรู้สึกดีต่อการเดินทางครั้งนี้มาก
แม้จะไม่อิ่ม แต่ก็อยู่ท้องไปได้อีกนาน ...แม้จะไม่ได้ถึงขั้นคลุกคลีตีโมง แต่ก็ถือว่าได้ทำความรู้จักอย่างไว้เนื้อเชื่อใจได้

บางทีหากเราตะกละตะกรามมากเกินไป ก็อาจจะก่อให้เกิดทุกข์ได้อย่างหนึ่ง

.

ก่อนอื่น ยังมีรูปเหลืออีกเยอะ เลยเอามายัดเยียดให้ดูกันอีก นี่คงเป็นรอบสุดท้ายแล้วจริงๆ

.

(ซ้าย) ป้ายข้ามถนนเป็นรูปผู้หญิงนุ่งผ้าซิ่น น่ารักดี (ขวา) วงเวียนน้ำพุกลางเมือง แหล่งรวมวัยรุ่นเพื่อเชื่อมความสัมพันธ์ยามค่ำคืน เสียดายไม่ได้แวะมา 55
.

(ซ้าย) ตลาดมืด หรือตลาดนัดกลางคืน คนไทยเรียกถนนข้าวเหนียว (ขวา) ชอบรูปร่างเลื้อยๆ ของต้นไม้ริมแม่น้ำโขงต้นนี้จัง

.

(ทั้ง 2 ภาพ) ก๋วยเตี๋ยวลาว ที่นี่เขาเรียกว่า "เฝอ"มีเครื่องเคียงด้วยเป็นผักกับน้ำจิ้ม

.

น้ำตกกวางซี ห่างจากหลวงพระบาง 30 กม.

.

(ซ้าย) ดอกจำปาลาว บ้านเราเรียกลีลาวดี ดอกไม้ประจำชาติลาว (ขวา) นี่คือขี้หมาลาว เคยเห็นกันป่าว 555

.

(ซ้าย) ประตูชัยที่เวียงจันทร์ (ขวา) พระธาตุหลวง

.

ไม่แน่ใจว่าความประทับใจนั้นมีรอยด่างพร้อย หรือว่ามันจะเป็นความประทับใจอีกรูปแบบหนึ่ง...
.
...ประสบการณ์ขนหัวลุก
.
ขอตั้งชื่อเรื่องว่า ...คืนหลอน ที่หลวงพระบาง (ให้เสียงภาษาไทยโดย อินทรีย์)
.
อย่างที่ได้เห็นหน้าเห็นตาเมืองหลวงพระบางกันไปบ้างแล้วนะครับ จากเอนทรี่ก่อนหน้านี้
หลวงพระบางเป็นเมืองเก่า คงราวๆ 300 ปี บ้านเรือนส่วนใหญ่ก็จะอยู่คู่เมืองมาตั้งแต่ยุคล่าอาณานิคมฝรั่งเศส
กาลเวลาผ่านมาถึงปัจจุบัน เมื่อหลวงพระบางกลายเป็นเมืองท่องเที่ยว บ้านเรือนเลยถูกปรับปรุงรีโนเวตกลายเป็นเกสเฮ้าส์รองรับแขก
.
นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่จะพักเกสเฮ้าส์ เพราะราคาถูกกว่าโรงแรมราวฟ้ากับเหว
.
ก้าวแรกที่เหยียบหลวงพระบาง ก็จะมีพวกที่ทำธุรกิจเกสเฮ้าส์เข้ามาแนะนำที่พักราคาถูก พร้อมอาสาพาไปดูห้องหับ ไม่ถูกใจก็ไม่เป็นไร ขอให้ไปดูก่อน
ผมดูโบรชัวร์ที่เขาเอามาให้ดู ก็คิดว่าน่าจะโอเค ราคาไม่แพงนัก เลยตัดสินใจไปดู
.
ที่แรกเป็นห้องแถวเก่าๆ สองชั้น ชั้นล่างเป็นปูน ชั้นบนเป็นไม้
ชั้นบนมีว่างอยู่สองห้อง เดินดูแล้ว ก็พอนอนได้ แต่บรรยากาศมันไม่ค่อยดีเท่าไร อับๆ ...คือมันหลอนๆ ด้วย กลัวจะมีผีบุปผาราตรีออกมา เพราะในห้องนั้นมันมีหลืบอยู่ด้วย หลืบมืดๆ
ผมว่าผมมีเซ้นส์เรื่องพวกนี้นะ แต่ผมไม่เคยเจอหรอก คิดเข้าข้างตัวเองว่ามีสัมผัสพิเศษให้ดูเท่ไปงั้น
ผมขอเวลาปรึกษากับตัวเองครึ่งนาที ..."อืม ห้องก็โอเคนะ แต่มันแคบไปน่ะครับ ขอบคุณมากครับ" ...เผ่น
.
เดินออกจากที่แรกได้ไปไม่กี่ก้าว หนุ่มคนหนึ่งขี่จักรยานปรี่เข้ามาหา ...จะชนเหรอ? ...เบรก!!
"พี่หาที่พักใช่ไหมครับ"
"ใช่ครับ"
"นี่ครับพี่ ผมขอแนะนำ เกสเฮ้าส์... ราคาถูก อยู่ติดแม่น้ำ ลองไปดูมั้ยครับ ไม่ชอบก็ไม่เป็นไร"
(เฮ๊ย เอ็งจบมาจากที่เดียวกันป่าววะ พูดเหมือนกันเดี๊ยะ ...ไม่ชอบไม่เป็นไร)
Where where is Where where ไหนๆ ก็ไหนๆ ใกล้ค่ำแล้ว "รบกวนพาผมไปดูหน่อยเถิดครับ"
.
บ้านเดี่ยวสองชั้น ริมแม่น้ำคาน เข้าซอยไปประมาณ 100 เมตร
...ก้าวแรกที่เหยียบเข้าไปในบ้าน ผมรู้สึกได้ถึงความเยือกเย็น พื้นเย็นเฉียบ ว่าแล้วก็ขนลุกเกรียว เบื้องหน้าเป็นผนังที่เต็มไปด้วยรูปถ่าย ผู้หญิง ผู้ชาย แล้วก็เด็ก และคนแก่
จะเอามาติดไว้ทำไมกันเนี่ยฮึ คนยิ่งคิดมาก
เดินไปดูห้องชั้นบน เอาอีกแล้วครับ เจอรูปป้าคนนึงอยู่ตรงเชิงบันได ...เอ มันจะดีรึ? ผมคิดในใจว่าไม่พักที่นี่แน่นอนร้อยเปอร์เซ็นต์
ก็เจ้ารูปถ่ายพวกนั้นมันชวนให้คิดว่า เจ้าของบ้านเดิมคงเกิดโศกนาฏกรรมหมู่อะไรเทือกนั้น และรูปถ่ายนั่นคืออนุสรณ์รำลึก ...แค่คิดก็แย่แล้ว
"อืม ห้องราคาถูกดีนะครับ (นั่นไง 160 บาท เพราะหักค่าหลอนออก) แต่มันอยู่ไกลไปหน่อยน่ะครับ ซอยลึกมากด้วย ผมไปดูที่อื่นดีกว่า"
...ผมเดินหันหลังกลับ แต่ "ช้าก่อน" หนุ่มลาวไม่ยอมเสียลูกค้าง่าย ผมมีอีกที่หนึ่งแนะนำ อยู่ใกล้กลางเมืองด้วยครับ
"ยามนี้ สนธยาใกล้ราตรี คุณน้องคนดีช่วยพาพี่ไปในบัดดล"
.
.
ถึงแล้วเกสเฮ้าส์ชื่อจอนนี่ (นามสมมติ) ใกล้วัดวิชุน ก็ไม่ถือว่าไกลความเจริญมากนัก พากันเข้าไปดูห้องพักกันดีกว่า
ห้องเบอร์ 1 อยู่ชั้นล่างหน้าบ้านเลยครับ เออ ที่นี่ดูน่าอยู่ดี อืม...ห้องกว้างขวาง
โห ห้องน้ำยิ่งกว้าง กว้างเกือบเท่าคอร์ทแบดแน่ะ
แต่ แต่ แต่ นั่นมันตู้อะไรครับ?
ตู้ไม้เก่าๆ วางอยู่ปลายเตียง มาวางทำไมตรงนี้ ไม่เข้ากับห้องเลยนะ ...
นั่นปะไรครับ .."ความกลัว คือสิ่งคุณคิดขึ้นมาเอง" ...จินตนาการบรรเจิดอีกแล้ว ถ้าอยู่ห้องนี้ต้องเจอ "ผีตู้ไม้แน่ๆ"
เอ่อ...(ชักเรื่องมากแล้วใช่ไม๊ครับ)
เอ่อ ...ผมว่าไปมันไม่ค่อยสว่างนะครับ ยังมีห้องอื่นว่างไหมครับ
เดินขึ้นไปดูชั้นบน ห้องเบอร์ 5 ห้องนี้อยู่ช่วงท้ายของบ้าน มีหน้าต่าง 3 บาน ห้องสว่างขึ้นเยอะ
แต่เสียอยู่อย่างเดียวมันมีบันไดเก่ามาเป็นส่วนหนึ่งของห้องด้วย เขาเอาแผ่นกระดานตีปิดราวบันไดเอาไว้ ...ปิดตาย
.
ผมพยายามไม่คิดอะไรมากนัก เพราะตัดสินใจเลือกที่นี่เป็นที่พักตลอด 3 คืนในหลวงพระบางแล้ว
คือไอ้สิ่งลี้ลับน่ะ มันมีอยู่ทุกที่อยู่แล้ว พยายามทำใจให้สบาย มไมีอะไรหรอกน่า
...ผมปลดเป้อันหนักอึ้ง ห(นักเหมือนมีเด็กมาเกาะเพิ่มอยู่คนนึงลง) แล้วเอนหลังพิงหมอนผ่อนคลายกล้ามเนื้อ มองนู่นมองนี่รอบๆ ห้อง อืม..ก็น่าอยู่ดีนะ
แต่ แต่ แต่ พลันสายตาเหลือบไปเห็นเงาสายหนึ่ง ทางช่องระหว่างพื้นกับบานประตูเดินมาทางหิ้งพระหน้าห้อง (หน้าห้องมีหิ้งพระอยู่ด้วย)
เงานั้นเดินวนไปมาหน้าห้อง (ไม่มีเสียงฝีเท้า) ...ผมคิดว่าคงเป็นแขกคนอื่น หรือคนดูแลที่พักนี่แหละ
แต่ผ่านไป 1 นาที เงานั้นก็เดินๆ หยุดๆ อยู่หน้าห้องไม่ไปไหนสักที พอบ่นในใจเท่านั้นแหละ
...ทีนี้พี่แกเดินมั่งมาตรงประตูเลยครับ ผมเห็นผิดสังเกตุ มันยังไงกันแน่ จะมาแอบฟังอะไรฟะ ยังคิดว่าเป็นคนอยู่ ขยับตัวว่าจะไปเปิดประตูดู เงานั้นก็รีบวิ่งหายไปทางเดิม
...แต่แปลก ไม่มีเสียงฝีเท้า ...หูย ขนลุกซู่!!
.
.
ผ่านไป 2 คืน ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผมคิดแล้วว่ามันต้องไม่มีอะไร เงานั้นมันเงาคนน่า ความกลัว คนเราคิดขึ้นมาเองจริงๆ เฮ้อ
.
.
.

คืนที่ 3 ผมส่งท้ายหลวงพระบาง ด้วยเบียร์ลาว 4 ขวด พร้อมเสียงกีต้าร์และ แหกปากร้องเพลงกับเด็กดูแลเกสเฮ้าส์ วัยรุ่นลาว ฟังเพลงไทย ขึ้นเพลงไหน มันได้ทุกเพลง ร้องประสานเสียงกัน เสียงดังเอาการอยู่
ผมเห็นว่าดึกมากแล้วกลัวรบกวนคนอื่น จึงขอตัวไปนอน
.
อาบน้ำอาบท่า ประแป้ง กระโดดขึ้นเตียง หยิบโพสท์การ์ดมาเขียนส่งให้ใครต่อใคร เสร็จแล้วต่อด้วยบันทึกประจำวัน...
ขณะกำลังคิดอะไรเพลินๆ มีเสียงไม้กระทบกันดัง ปัง! มาจากบันไดเก่าที่อยู่ในห้อง
จะอธิบายว่ามันเป็นท่อนหนึ่งของบันไดตามแปลนบ้านเดิม เป็นบันไดช่วงที่ต่อจากชั้นหนึ่ง และชั้นดาดฟ้า
ส่วนของชั้น 1 เขารื้ออกไปแล้ว แต่ส่วนของชั้น 2 ยังเก็บไว้อยู่...เก็บไว้อยู่ในห้องเรา...จาเก็บไว้ทามม้าย??
เสียงดังครั้งแรก ผมสะดุ้งโหยง ทำหน้าเหรอหรา สงสัยว่าเสียงอะไรวะ ...คิดว่าใครคงทำอะไรตก คือรู้ทั้งรู้ว่าเสียงมาจากบันไดที่ปิดตาย
...นาทีนั้นหลอนนะ แต่ไม่แสดงออก ...พยายามคิดเป็นวิทยาศาสตร์เข้าไว้...
ผ่านไปไม่ถึง 3 นาที
.
ตรึง! ตัง! โครม! คราม!
.
มีเสียงดังมาเป็นชุดเลยครับ ดังมากกว่าครั้งแรกเสียอีก เสียงเหมือนคนขว้างท่อนไม้สักสามท่อนลงตามขั้นบันได

อย่างนี้ไม่ใช่วิทยาศาสตร์แล้วครับ เลือดบนใบหน้าผมพลันเหือดแห้ง หน้าสีเหมือนไก่ต้ม เหงื่อเริ่มซึมออกทางขมับ
ความกลัวเป็นสิ่งที่เราคิดขึ้นเองก็จริง แต่หากมีสิ่งยืนยันมาอย่างนั้น ผมก็เอาชนะมันไม่ได้หรอกค้าบ
...กลัวจริงๆ นะ แสดงออกด้วย...
.
ในใจคิดอย่างเดียว คือกูเจอผีเข้าให้แล้ว ผีแน่ๆ ผี่ชัวร์ๆ ...ผีลาวววว
นึกทบทวนว่าผมไปทำอะไรให้ท่านเจ้าที่เจ้าทางแกไม่พอใจหรือเปล่า เพราะ 2 คืนที่ผ่านมาก็ไม่มีอะไร
...สงสัยเพราะนั่งเมาร้องเพลงเสียงดังแน่ๆ ผีบ้านไม่ปลื้ม!
นอนทำอะไรไม่ถูกอยู่สักพักใหญ่ๆ ก็ตัดสินใจลุกจากเตียง ลงไปบอกเด็กที่นั่งร้องเพลงกันเมื่อกี้
"ขึ้นไปดูข้างบนหน่อยสิ มีใครมาเคาะอะไรเสียงดังมาก"(จริงๆ กูจะบอกมึงว่าผีหลอกกู)
"จริงเหรอครับ เอ..คนขึ้นไปเก็บผ้ารึเปล่า?"
"ไม่ใช่หรอกน้องชาย น้องไม่รู้จริงเหรอ"
...เราขึ้นไปดูกันบนดาดฟ้า มีแต่ความว่างเปล่า และไม่มีอะไรก่อให้เกิดเสียงดังอย่างนั้นได้เลย
...เราพากันลงมาชั้น 2
"มีอะไรก็ลงไปตามผมได้นะครับ"
"เออ เอ๊ย ครับ"
.
.
.
เมื่อคุณรู้ว่าในห้องคุณมีผี คุณจะกล้าหลับตาลงไหม?
.
ผมนอนไม่หลับ หัวใจกระสับกระส่าย ...จะดังมาอีกหรือเปล่า จะออกมาเป็นตัวรึเปล่า
หลอน ...หลอนว๊อย!
ง่วงก็ง่วง แต่ไม่กล้าหลับ ผ่านไปค่อนคืน
.
..คำขอขมาคงพูดไม่ยาก คุกเข่าแล้วกล่าวขออภัยในสิ่งที่ทำเกินเลย ...
.
.
ตอนมา ท่านมารับ
ตอนกลับ ท่านมาส่ง
.
เช้าวันรุ่งขึ้น ผมยกเป้ขึ้นสะพายหลังเตรียมเดินทางออกจากหลวงพระบาง
.
.
ผมรู้สึกว่าเป้หนักขึ้น เหมือนมีเด็กตัวเล็กๆ มาเกาะอยู่ที่หลัง

edit @ 5 Dec 2007 21:33:11 by 7 days ago