การเดินทางไปลาวก็เหมือนกับเดินทางไปจังหวัดใดจังหวัดหนึ่งของภาคอิสาน
ผู้คนพูดภาษาลาวเป็นหลัก แต่ก็ฟังและพูดไทยได้ วิถีชีวิตก็คล้ายๆ กัน
...คงเพราะอิทธิพลจากสื่อโทรทัศน์ไทย ที่ทางลาวสามารถรับได้ทุกช่อง
และทุกๆ บ้านจะดูแต่รายการทีวีไทย ละครน้ำเน่า และเกมส์โชว์ปัญญาอ่อน
(นี่เป็นส่วนเกี่ยวข้องอย่างเห็นได้ชัด ที่ทำให้คนลาวพูดไทยได้ชัดมาก)
...ผมถึงรู้สึกว่าผมมาแค่ต่างจังหวัดเท่านั้นเอง
.
วันแรกในลาวยังดูงงๆ ผมดันเป็นประเภทพวกไปเที่ยวแล้วไม่ค่อยศึกษาข้อมูล
หรือศึกษาแล้วแต่ไม่ครบ แต่ด้วยไหวพริบปฏิภาณ
ก็ช่วยให้เอาตัวรอดแบบน้ำขุ่นๆ ปนเหงื่อตกไปได้
อย่างตอนที่ผ่านด่านขาเข้า จะมีพวกแท็กซี่หรือรถตู้ หรือตุ๊กตุ๊ก
มาถามว่าจะไปเวียงจันหรือเปล่า แล้วคิดราคาแบบขูดเลือด คนละ 200
(โห...ไปกับเอ็งกูก็บ้าแล้ว)
มันคิดแบบราคาเหมา ไอ้พวกนี้คงเหมือนที่บ้านเรา เห็นเป็นนักท่องเที่ยวไม่ได้
น้ำลายจะไหล ...ผมปฏิเสธเพราะเห็นว่าแพงบ้าเลือด
แพงแบบไร้จรรยาบรรณ แพงเชี่ยๆ
.
ส่วนตัวแล้วคิดว่าการรีบร้อนตัดสินใจหรือทำอะไร
จะทำให้เราพลาดอะไรบางอย่าง
เราอาจจะต้องใช้เวลาสักนิดเพื่อให้ได้ในสิ่งที่ดีกว่า
...แล้วก็จริงๆ ด้วยนอกจากแก๊งค์ขูดเลือดนั่นแล้ว
ยังมีรถบัสปรับอากาศหนองคาย-เวียงจัน เป็นอีกหนึ่งทางเลือก
ถามพวกขับรถตู้ว่า รถบัสคันนั้นไปได้รึเปล่า
เขาบอกว่าไปไม่ได้ คันนั้นมันเป็นของบริษัททัวร์ (กะจะให้ปกับมันน่ะสิ ..เออกูไม่น่าลืมตัวถามเอ็งเลย)
...ผมคิดในใจว่าจะหลอกกูล่ะสิ ...ข้าไม่เชื่อเอ็งหรอกว๊อย!!!
.
-- ตัดสินใจเดินไปถามเด็กรถว่าไปเวียงจันได้หรือเปล่า
เด็กรถตอบกลับมาว่าถ้ามีสัมภาระด้วยให้ไปไม่ได้
เพราะเดี๋ยวจะมีเรื่องกับพวกแท็กซี่หน้าเลือด ข้อหาแย่งลูกค้า
...ผมเดินกลับด้วยความผิดหวัง (ไม่อยากจ่ายแพง)
แต่โชคยังดีที่บนรถบัสคันนั้นมีพนักงานคนไทยแกเข้ามาทักแล้วถามว่าจะไปไหน
เขาใจดีชวนไปด้วยโดยกระซิบมาว่าให้บอกเด็กรถว่าเป็นเพื่อนของเขา
ไม่อย่างนั้นจะโดนไอ้เด็กรถคนฟ้องเจ้านาย แกจะซวยเอาได้
--คิดราคาคนละ 60 บาท ประหยัดค่ารถได้หลายบาท ---
รอทำเรื่องผ่านแดนที่ด่านขาออก
.
จากด่านประมาณ 20 นาที รถถึงตลาดเช้าในเวียงจัน
ตรงนี้เป็นท่ารถ (บขส.) ที่จะนั่งรถต่อไปวังเวียง
เมืองวังเวียงจะอยู่ระหว่างเวียงจันกับหลวงพระบาง
ใครจะไปหลวงพระบางส่วนใหญ่จะแวะพักที่วังเวียง
ทีนี่ พอรถจอดปุ๊บมีพวกแท็กซี่กรูกันเข้ามาแย่งลูกค้า
มาถามอีกแล้วว่าจะไปไหน ไปวังเวียงใช่ไหม ไปรถเขาสิ VIP เร็ว สบาย
คิดคนละ 250บาท (เฮ๊ย! เว่อนา)
ผมคิดว่า...ถ้านั่งแต่รถพวกนี้คงหมดตูดก่อนถึงหลวงพระบาง
เลยตอบไปว่า --- ไม่ไปครับ ผมจะไปคันนู้น --- แท็กซี่ย้อนกลับมาว่าแน่ใจนะ
...แน่ใจมากๆ ครับพี่
.
นี่คือหน้าตาของรถ Local Bus ไปวังเวียง บนหลังคารถใช้บรรทุกสินค้า จึงต้องเอาไม้ และเสาเหล็กมาดามหลังคาไว้ ไม่งั้นเดี๋ยวพังลงมาทับผู้โดยสารขี้แตกตาย
.
ที่นี่เขาเรียกว่า Local Bus ราคาถูกสุด ไปวังเวียงคนละ 20,000 กีบ หรือ 80 บาท
...ไม่น่าเชื่อว่ารถจะวิ่งได้ คือไม่น่าจะเรียกว่ารถเก่า
เรียกว่าซากรถยังดูเหมาะสมกว่า
-- ถ้าขอดูสูติบัตรรถ น่ากลัวจะถือกำเนิดยุคปลายสงครามโลกครั้งที่ 1 (ฮา)
--- รถรุ่นคุณทวด แต่ห้อตะบึงอย่างวัยรุ่น สภาพถนนไม่เอื้ออำนวย
ยางแตกครับทั่นผู้อ่าน ..เราจึงต้องแวะเปลี่ยนยางกันเสียเกือบ 1 ชั่วโมง
แวะจอดให้ฉี่ข้างทางอีก 5 ครั้ง แวะส่งของรายทางอีกยิบย่อย
การเดินทางไปวังเวียงจึงกินเวลาเสีย 6 ชั่วโมง
...ที่นั่งแคบมาก ปวดเข่า + ตูดระบม
*เกร็ดเล็กน้อย --บนรถจะมีชายคนหนึ่งสะพายอาก้า นั่งอยู่แถวหลัง
ชายผู้นี้คือผู้อารักขาประจำรถ (กลางคืนจะมีกองโจรมาดักปล้นรถ ระหว่างทาง)
.
ถึงวังเวียงแล้ว
เดินหาที่พักริมน้ำที่วังเวียงจนเมื่อยไหล่ มีแต่แพงๆคืนนึงเป็นพัน - -"
...แต่สวรรค์ย่อมเข้าข้างคนดี เจอแล้ว! "ทวีสุก รีสอร์ท"
ที่พักราคาถูก นอนสบาย ติดแม่น้ำซอง
...แต่ไกลลิบ ไกลความเจริญ ดีหน่อยที่มีจักรยานให้เช่า สนนราคา 10,000 กีบ
.
ทวีสุก รีสอร์ท ริมแม่น้ำซอง ห้องพัดลม 300 บาท/คืน น้ำฝักบัวแรงมาก ชอบที่สุด
.
กิจกรรมท่องเที่ยวมีมากมาย เช่น ล่องแก่ง พายแคนูหรือลอยห่วงยางเหมือนที่น้ำตกวังตะไคร้
...แต่ถ้าผมอยู่เที่ยว สงสัยต้องใช้เวลาอีก 1 วัน
เลยเอาแค่ปั่นจักรยานเล่นรอบเมืองก็พอ ..ปีหน้าค่อยมาใหม่
.
วังเวียง ได้ชื่อว่าเป็นกุ้ยหลินเมืองลาว ผมไม่เคยเห็นกุ้ยหลิน ก็เลยไม่รู้ว่ามันเหมือนกันหรือเปล่า แต่ที่นี่เงียบเหงาน่าดู คงเพราะยังไม่ถึงฤดูกาลท่องเที่ยว
.
วิวจากที่พักเป็นแม่น้ำ มีภูเขาหินปูนเป็นฉากหลัง รับประทานอาหารไป นั่งชมวิวไป ดูวิถีชีวิตชาวลาว ซึ่งสายน้ำยังคงเป็นปัจจัยหลักในการดำเนินชีวิต
.
ภาพนี้ศึกษาวิถีอาบน้ำ เอ๊ย! วิถีชีวิตชาวบ้านลาว อย่างใกล้ชิด (ซูมจากระยะไกล อิอิ)
.
มาวังเวียง ประทับใจกับไก่ย่างเจ้านี้มากๆ ไม่ใช่ไก่ย่างธรรมดา เรียกได้ว่าเป็น "โคตรไก่ย่าง" เลยก็ว่า ไม่ใช่ความอร่อยนะครับ แต่เป็นความเหนียวของมันต่างหาก ผมว่ามันยิ่งกว่าเสือร้องไห้เสียอีกนะ ขอถ่ายทอดเป็นบทกวี...
โคตร ทนทานการขบเคี้ยว เขี้ยวฟัน
ไก่ ย่างวังเวียงนั้น เล่นของ
ย่าง ด้วยไฟคงกระพัน ศักดิ์สิทธิ์ จริงแฮ
ใคร แวะผ่านคงต้อง ลองของ ที่วังเวียง
.
ตบตูดด้วยเบียร์ลาว (แต่อ่าน "เขยลาว") 3 ขวด คลายเส้น เป็นอันเสร็จสิ้นพิธีการ ช่วยให้หลับง่ายขึ้นเยอะ
.
พรุ่งนี้จะนั่งรถไปหลวงพระบางกัน
edit @ 5 Dec 2007 21:36:11 by 7 days ago
