ไม่ได้นับว่าในวันหนึ่งๆ ผมหายใจเข้า และหายใจออกไปกี่ครั้ง

ไม่ได้นับว่าในวันหนึ่งๆ จังหวะหัวใจของผมเต้นไปกี่ครั้ง และชีพจรสูบฉีดเลือดไปกี่มิลลิลิตร

...ใครนับได้ช่วยบอกหน่อย เพราะผมเพียรพยายามมาหลายครั้ง ทนนับได้ไม่เกินร้อย - -"

.

ผมเหมือนคนที่ตกอยู่ในความฝัน หลับใหลอยู่ในแอ่งน้ำที่แน่นิ่ง บางครั้งก็เหมือนไม่อนาทรร้อนใจกับสิ่งใด ใครคนหนึ่งถึงหาว่าเราเย็นชาจนเกินไป ไร้ความรู้สึก ...แทนที่จะแก้ต่าง กลับกลายเป็นนิ่งเงียบ ผมคิดว่าถ้าความรู้สึกนั้นมีตัวตน เขาคงจะมองเห็นมันไหลทะลักออกมาจากทวารทั้งห้า ยิ่งกว่าฤดูน้ำหลาก จนมันจวนจะท่วมจมูกอยู่แล้ว ...น่าเสียดายที่ผมมองเห็นอยู่คนเดียว บางทีการพูดออกไปอาจจะได้อะไรขึ้นมาบ้าง

.

ยังไม่ทันจะปรับตัวจากการเปลี่ยนฤดูจากหน้าร้อนสู่หน้าฝน นั่นฤดูหนาวอยู่อีกไม่กี่ก้าว ...เวลาเดินเร็วเกินไป หรือว่าตัวเองเชื่องช้าเกินไป นึกเกลียดช่วงรอยต่อของฤดู ที่มักจะมีเรื่องราวที่ทำให้สับสน มีบางอย่างให้ต้องทำ และต้องตัดสินใจ ...บางเรื่องก็ดี บางเรื่องก็ร้าย มันเหมือนการสอบไฟนัล ที่ทั้งต้องวุ่นวายกับการอ่านหนังสือ และต้องรีบเผางานส่งอาจารย์ให้ทันกำหนด แต่ผมไม่พะวงเรื่องเกรดหรอกนะ

ลองสังเกตดูหน่อย โรงเรียนจะเปิดเทอมเดือนมิถุนายน (เปลี่ยนจากหน้าร้อนเข้าหน้าฝน) และจะปิดเทอมเดือนตุลาคม (ฝนสู่หนาว) ...สอดคล้องกันดีเหลือเกิน

.

ผมก้าวมาถึงช่วงรอยต่อแล้ว สิ่งรอบข้างเริ่มเปลี่ยนแปลง ส่วนผมจะไม่พยายามทำให้อะไรเปลี่ยนแปลง เพราะถ้ามีอย่างใดอย่างหนึ่งเปลี่ยนแปลง สิ่งนั้นก็ส่งผลกระทบมาสู่เราด้วย

.

ในวันสองวันนี้ จะมีใครสักคนหนึ่งมาลักพาตัวผมไป (http://a7day.exteen.com/20060606/entry) อาจจะตกระกำลำบาก แต่ก็ยังสุขใจ

.

.

ครั้งนี้ผมจะหายใจช้าลง แต่หัวใจผมจะเต้นถี่ขึ้น