กว่าจะถึงเย็นวันเสาร์ ผมได้ก่อการอุกอาจอย่างหนึ่ง ...
ถ้าหากว่า "เวลา" เป็นสิ่งมีชีวิตชนิดหนึ่ง วันนั้นมันกลับถูกเข่นฆ่าไปมากโข ...มันไม่มีความผิดใด แต่กลับโดนกระทำอย่างทารุณ ...ผม คล้ายฆาตกรโรคจิตคนหนึ่ง เป็นนักฆ่าที่ไร้เล่ห์เหลี่ยม อย่างไรก็ตามการกระทำกันตรงๆ ยังดูมีน้ำใจกว่า ...ผมจึงไม่ลังเลที่วางคมมีดแล้วค่อยๆ กรีด ให้ผิวค่อยๆ แยกเป็นทางยาว และแดงสดจะพุ่งปริ๊ดๆ จากนั้นใช้เลื่อยไฟฟ้าหั่นแยกออกเป็นท่อนๆ ...จากนั้น...และจากนั้น...
ถ้าหาก "เวลา" เป็นสิ่งมีชีวิตชนิดหนึ่ง มันกลับเป็นสิ่งมีชีวิตที่อดทนทรหด คล้ายจะเป็นอมตะ ยากที่จะปลิดชีวิต นั่นเพราะหากว่ามีใครฆ่ามันซ้ำแล้วซ้ำเล่า เวลากลับยังคงเดินลอยหน้าลอยตา ทำอย่างกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ...นั่นเพราะย่ามใจว่าไม่มีใครมาทำให้เวลาตายได้ ...แต่ฆาตกรก็กลับภูมิใจว่าการฆ่านั้นสัมฤทธิ์ผลเช่นกัน
แม้มีความตั้งใจว่าจะฆ่าเวลา แต่ก็ไม่มีสักคนที่อยากจะให้เวลาหยุดเดิน กลับเร่งเร้าเวลาให้เร่งรีบเดินจนถึงช่วงที่รอคอย ...ถึงตอนนั้นก็แล้วแต่ใครใคร่ทำอะไร
.
ผมถอดชุดฆาตกรโรคจิตโยนใส่ตะกร้า นั่นเพราะถึงเวลาของผมแล้วเช่นกัน ...หากมีเวลาว่างสักช่วงหนึ่ง ผมคิดว่าการออกไปเยือนมิตรสหายเพื่อร่ำสุรากันสักคราย่อมเป็นการดี ครั้งนี้มันจึงเป็นอย่างนั้น...
.
เรื่องบังเอิญ ย่อมมาเหนือความคาดหมาย แล้วเรื่องที่สุดแสนจะบังเอิญนั้นกลับเรียกรอยยิ้มยามค่ำคืนได้อย่างไม่ขัดเขิน เรื่องบังเอิญที่สามารถอุบัติขึ้นได้เพียงครั้งเดียว ใน 365 วัน
ขณะที่ผมกำลังก้าวขึ้นบันไดมุ่งหน้าไปร้านค้าเพื่อหาเบียร์เย็นๆ สักหนึ่งกระป๋อง หน้าร้านปรากฎกายหญิงวัย ยี่สิบปลายๆ พลันกล่าวยิ้มแย้มกับผมว่า...
"สวัสดี! แฮปปี้เบิร์ท เดย์ค่ะ มีความสุขมากๆ นะ จะไปเมากันที่ไหนเนี่ย?"
ผมยิ้มตอบ และก็ได้แต่ยิ้ม คิดในใจว่าใครกันนะที่ไปบอกเธอว่าวันนี้วันเกิดผม ...พลันจะเอ่ยถามว่าเป็นเพื่อนของเพื่อนผมหรือเปล่า กลับเห็นผิดสังเกตว่าสายตาคู่นั้นไม่ได้จ้องมาที่ผม และคนที่เธอพูดด้วยกลับไม่ใช่ผมเช่นกัน ผมเหลือบเห็นโทรศัพท์ที่แนบหู เธอกำลังคุยโทรศัพท์อยู่นั่นเอง ...คนที่ปลายสายก็มีวันเกิดวันนี้เช่นเดียวกัน ...ผมยังคงอมยิ้มเหมือนคนบ้าแล้วเดินเข้าร้านค้าไป
.
ไม่แน่ใจนักว่าคำว่า "ไม่เมาไม่เลิก" นับว่าเป็นการหักโหมหรือเปล่า แต่ในเมื่อมีโอกาสนานๆ ครั้งอย่างนี้ ผมคิดว่าควรจะดื่มให้เมาถือว่าถูกต้องที่สุด แม้วันอาทิตย์จะต้องทำงาน คืนนี้ก็ยังควรเมา...
.
และแล้วบาปกรรมในบ่ายวันเสาร์กลับคืนสนองแก่ฆาตกรโรคจิต เวลาได้กลับมาทำร้ายผมเสียแล้ว ...นั่นเพราะผมฆ่าเวลาเสียเกือบสูญพันธุ์ ทำให้หลงเหลือเวลาไม่มากนักที่จะใช้พักผ่อน และผมก็รู้ตัวดีว่าหลังจากการดื่มหนัก แถมยังนอนไม่พอ มันจะมีอาการอย่างใดตามมา...
...ชายฉกรรจ์คนหนึ่งใช้หัวพาดแป้นพิมพ์ต่างหมอน หลับตา แต่ขมวดคิ้วอย่างคนแบกทุข์ ชีพจรบนขมับเต้นตุบๆ จนสังเกตเห็นชัดว่าเส้นเลือดนั้นปูดโปน ...สิ้นพิษสงของฆาตกรเวลา
เจ็ดวันนะเจ็ดวัน 
