ไข้ลดไปแล้ว อาการเพียงอย่างเดียวที่เหลือคือ "ไอ" ของผมไม่ได้ไอค็อกแค็กธรรมดา แต่เสียงมันจะดัง โครก! โครก! หนักหน่วง ยาวนาน ...ปิ่มว่าจะขาดใจ
กลายเป็นว่าจะไปไหนมาไหนแบบหลบซ่อนๆ ไม่ได้แล้ว จะมีเสียงทิ้งไว้ตามรายทาง ฟังดูคล้ายรถอีแต๋น ...จะแปลกอยู่อย่างคือถ้าไม่พูดกับใครก็จะปกติดี แต่พอใครมาคุยด้วย ก็จะเริ่มไอ ไอ ไอ จนบางคนที่รังเกียจ กลัวติดโรคก็รีบขอตัว บางคนมาคุยนานๆ น่าเบื่อ เราก็แกล้งไอ ไอ ไอ แล้วก็ยกมือเชิงขอตัว เขาก็จะจากไป แผนนี้ใช้ได้ผลดี
.
.
มีหนังสือที่น่าสงสารอยู่เล่มหนึ่ง เอามันมาถืออยู่มือ นานตั้ง 3 อาทิตย์เข้าไปแล้ว ยังอ่านได้ไม่ถึงไหน และไม่รู้ว่าจะอ่านจบหรือเปล่า ...นิสัยอ่านส่วนตัวไม่ใช่แนวตั้งหน้าตั้งตาอ่าน แต่ว่างแล้วค่อยอ่าน ไปไหนมาไหนก็จะถือไปด้วย นั่งรถก็อ่าน เข้าห้องน้ำก็อ่าน กินข้าวก็อ่าน เดินก็อ่าน ก่อนนอนสัก 2 นาทีก็อ่าน ...อ่านอย่างนี้ก็ได้วันละหน้าสองหน้า บางวันก็ได้ 2 บรรทัด ...บางวันก็ได้แค่เปิด ...แล้วก็ปิด โดยไม่ได้อ่านสักพยางค์
น่ายินดีสำหรับเล่มที่ผมเก็บมาทุกตัวอักษร ตั้งแต่ชื่อหน้าปกจนถึงภาพกราฟิกที่ปกหลัง ...แต่น่าเสียใจกับเล่มที่พยายามเท่าไรก็ไม่เคยอ่านจบ น่าผิดหวังตัวเองแต่ผมก็พยายามที่สุดแล้ว ...บางทีเดือนหน้าอาจจะมาเริ่มอ่านมันใหม่ อีกครั้ง
.
มีเพลงอยู่เพลงหนึ่ง ที่ผมเขียนไม่เคยจบ นั่นคงสัก 3 ปี เข้าไปแล้ว เขียนได้ครึ่งนึง ค้างไว้ จะมาเขียนต่อ ต่อไม่ได้ รื้อใหม่ เปลี่ยนมาเป็นแนวเศร้า เปลี่ยนไปเป็นแนวสุข เปลี่ยนชื่อเพลงครั้งแล้วครั้งเล่า ...สุดท้ายมันก็ยังไม่จบ ทิ้งมันไว้อย่างนั้น ....บางทีอีก 3 ปีข้างหน้าอาจจะมาปัดฝุ่นแล้วเขียนให้มันจบ
.
แต่...
ผมไม่เคยรู้เลย...ว่าหนังสือเล่มนั้น อ่านตัวผมจนจบไปแล้ว - 3 อาทิตย์ ที่ผ่านมา ทุกครั้งทึ่ผมเปิดหนังสือ อ่านบ้าง ไม่อ่านบ้าง แต่หนังสืออ่านผมอยู่ตลอด ทุกอารมณ์ ทุกอิริยาบท กระทั่งตอนหลับโดยมีหนังสือเปิดคาวางไว้บนหน้าอก เวลานั้นคงมากมายเหลือเฟือที่จะผมโดนอ่านจนจบ ...บางทีในเดือนหน้า หนังสือเล่มนั้นอาจจะไม่ได้วางอยู่ที่ชั้นหนังสืออีกแล้วก็ได้
และ...
ผมไม่เคยรู้เลย...ว่าตลอด 3 ปีมานี้ เพลงเพลงนั้นกลับเป็นฝ่ายที่เขียนตัวผมขึ้นมาเสียเอง ทุกครั้งเขียน ทุกครั้งที่แก้ เปลี่ยนทำนอง เปลี่ยนจังหวะ เปลี่ยนอารมณ์ ...ทุกอย่างที่เป็นตัวผมโดนซึมซับไปกับเพลงนั้น
...บางทีบทเพลงก็พยายามที่จะเขียนชีวิตผมให้จบ เขียนแล้ว แก้ใหม่ เปลี่ยนทำนอง เปลี่ยนจังหวะ เปลี่ยนอารมณ์ จนกว่าจะพอใจ
.
ถึงว่าสิ ทำไมผมถึงยังสับสนในตัวเองไม่จบสิ้น
