คิดว่าจะไม่รอดเสียแล้ว
เมื่อวันพฤหัสฯ ที่ผ่านมาผมเกิดอาการป่วยกระทันหัน ...กระทันหันมากๆ แค่ชั่วโมงเดียวเท่านั้นเอง จากเป็นคนปกติอยู่ดีๆ กลายเป็นคนป่วยหนักซะเฉยๆ
คืนนั้นไม่เป็นอันได้หลับ ตัวร้อนแปลบ แต่อากาศดันหนาวสุดขั้ว ที่หัวก็เหมือนมีมงคลของหงอคงมาบีบมารัดจนหัวแทบระเบิด ร้องครางฮือๆ ทั้งคืน (ข้างห้องคนคิดว่าเป็นเสียงควายกำลังโดนเชือด)
...นอนป่วยคนเดียวมันเศร้าจริงๆ ในใจคิดว่ากูจะผ่านคืนนี้ไปได้หรือเปล่า ถ้าตายไปกว่าจะมีคนมาเจอศพก็คงอีก 3 วัน แต่ถ้ากลิ่นแรงกว่านั้นก็คงจะเจอก่อน ...ใจนึงก็อยากลุกขึ้นมาเขียนพินัยกรรมมอบภาระหนี้สินต่างๆ ให้คนที่เจอศพคนแรกเป็นผู้สืบทอดมรดก อีกใจนึงคิดว่ารวบรวมกำลังแบกสังขารไปที่ลิ้นชักเพื่อหายากินดีกว่าว่ะ ...ชีวิตต้องสู้!!
วันศุกร์ นอนตายทั้งวัน ลุกไปไหนไม่ได้ ปวดหัวเหมือนโดนใครเอาค้อนปอนด์มาทุบๆๆ หัวแบะแล้ว มันก็ยังจะทุบๆๆๆ ปวดเมื่อยเนื้อตัว เหมือนเพิ่งไปฟัดกับคิงคองมา สุดท้ายวินิจฉัยแล้วยังไงก็ต้องไปโรงพยาบาล ว่าแล้วก็คลานออกมาเรียกแท็กซี่ ...แล้วชีวิตก็รอดตายเมื่อถึงมือหมอ
.
วันนี้มาทำงานแบบครึ่งชีวิต ขีดพลังยังกึ่งๆ ระหว่างสีเขียวและแดง ...สภาพอย่างนี้ถ้าโดนมอนสเตอร์เตะ ต่อย ถีบ สัก 2-3 ที ก็ตายหยังเขียด ...ฉะนั้นต้องแอบๆ ไม่เปิดเผยตัวต่อสาธารณชน
...ไม่รู้จะจบอย่างไรดี เพราะทำอะไรก็ได้แค่ครึ่งเดียว สมองก็ใช้ได้ครึ่งเดียว กำลังก็เหลือครึ่งเดียว
...วันนี้ก็มีอยู่แค่ครึ่งชีวิต
...อีกครึ่งชีวิตที่เหลือ คงอยู่ที่เธอ (จบอย่างนี้ก็แล้วกัน อิ..)
