ชีวิตในวัยเด็กของผม เต็มไปด้วยกิจกรรมที่เขาเรียกว่า "โลดโผน" หลากหลายรูปแบบ ...บางครั้งถึงขั้น "เฉียด" แต่โชคดีที่ผมรอดมาได้ทุกครั้ง ตอนนั้นผมหัวเราะโดยไม่คำนึงว่าหากนาทีที่เพิ่งผ่านมานั้นโชคไม่เข้าข้าง ...ใครจะร้องไห้จากความคะนองไร้สาระแบบนั้น
หากย้อนกลับไป ผมคิดว่าผมจะไม่ทำอะไรที่มันบ้าบิ่นแบบนั้นอีก ...ทำเพื่อใครสักคนที่เขารักและห่วงใย
.
ผมไม่คิดว่าจะยกตัวอย่างกิจกรรมบ้าๆ มาได้ทั้งหมด เพราะมันมากมายเกินจะจดจำ ถ้าเอาแค่ที่พอจะนึกออก ขอแบ่งเป็นช่วงอายุก็แล้วกัน
ช่วง 8-12 ปี แค่เด็กประถมคนหนึ่งนี่เอง เด็กคนที่เป็นหัวหน้าห้อง เด็กคนที่ออกความคิดว่าวันหยุดเสาร์-อาทิตย์นี้ เราจะไปเที่ยวกันที่ไหนดี ...แก๊งค์บีเอ็มเอ๊กซ์ 4-5 คัน ตระเวนไป ทั่วหมู่บ้าน ทั่วท้องนา และเลยไปถึงหมู่บ้านอื่น
ยิงนก ตกปลา เล่นน้ำคลอง ...ได้นกมา 1 ตัว (ขนาดเท่านกกระจอก) เอามาปิ้งกิน ได้ลิ้มแค่เศษเนื้อคนละเส้นปลาทาโร่ ...ได้ปลามา 1 ตัว ก่อไฟเป็นชั่วโมง เพื่อเซาะร่องก้างปลาหาเนื้อกิน
ฝนตกทีไรเด็กๆ ก็ชวนกันไปเตะฟุตบอลในสนาม ตอนกำลังสนุกได้ที่ สายฟ้าฟาดเปรี้ยงโค่นต้นไม้ใหญ่ข้างสนามล้มครืน ...เดชะบุญ ที่ฟ้าไม่เล็งเป้ามากลางสนาม
ตอน ป.5เล่นเป็นหน่วยคอมมานโด กระโดดจากชั้น 2 โดยใช้ถุงก๊อบแก๊บ เป็นร่มชูชีพ ลงสู่กองทรายข้างล่าง รุ่งเช้าวันถัดมาโดนครูเรียกไปทำโทษ โทษฐานที่เล่นอะไรไม่คิด ...เด็กมันก็เล่นอะไรไม่คิดหรอกครับครู ขอแค่สนุกเป็นพอ
ในฤดูที่ฝนตกยาวนาน น้ำปริ่มเต็มคลอง การกระโดดลงน้ำจากสะพานสูงเป็นสิ่งที่ท้าทาย ใครไม่กล้า แม่งอ่อน ไม่กล้าก็ต้องโดดครับ เสียวชิบ! เสร็จแล้วก็วิ่งไปอีกสะพานหนึ่งที่ตอม่อต่ำจนน้ำท่วมสะพาน โดดลงน้ำอีกฟากหนึ่งแล้วมุดใต้สะพานไปโผล่อีกฟากหนึ่ง ผมว่ายน้ำไม่แข็ง มุดไปแล้วโผล่มากลางสะพาน หัวชนท้องสะพาน ต้องดำต่อไปอีกทั้งที่ในท้องหมดลมแล้ว ด้วยความไม่อยากตายตอนเด็ก สุดท้ายก็รอดมาได้ แทบขาดใจ
ยังครับ ยังมีต่อ รอดนรกใต้สะพานมาแล้ว พอจะเอาขาหยั่งพื้นพักเหนื่อย น้ำดันลึกเสียนี่ ผมเลยจมน้ำสำลักน้ำซะหลายแกลลอน จนเพื่อนต้องลงมาช่วยกันยกใหญ่ เกือบตาย 2 ครั้งซ้อน ...แต่ไม่เข็ดหรอกครับ ผมยังคงเล่นอะไรแผลงๆ แบบนั้นอีกบ่อยๆ แล้วก็สำลักน้ำอยู่เป็นประจำ
...จนตอนนี้ผมก็ยังว่ายน้ำไม่แข็ง และเลิกเล่นน้ำคลอง น้ำทะเล น้ำตก ยอมลงแค่สระว่ายน้ำ ที่น้ำไม่ลึก ...เป็นโรคกลัวน้ำตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
เข้าสู่ช่วงวัยรุ่น วัยแรง ก็ตามวิถีลูกผู้ชายล่ะครับ ดูได้ตามหนังวัยรุ่นโบราณ ลองยา หนีเรียน ซิ่งมอไซค์ ยกพวกตีกัน ...เสี่ยงๆ ทั้งนั้น มีครั้งหนึ่งขับมอเตอร์ไซค์แซงรถพ่วงทางด้านซ้าย ขณะเร่งเครื่อง กลับต้องเบรคกระทันหัน เพราะจ๊ะเอ๋กับคอสะพาน ที่ยื่นเข้ามาปิดไหล่ทาง ...ถ้าชนตอนนั้น รับรองว่ารถพ่วงจะบดซ้ำตามหน้าที่ทันที
.
เรื่องทั้งหมดที่เล่ามานี้ ใครคนนั้นไม่รู้หรอกครับ แต่เธอจะอยู่ในตอนจบของทุกๆ เหตุการณ์ โดยในมือมีไม้เรียวหนุ่มยืนรอ ก่อนจะฟาดมันลงบนก้นของเด็กโง่ ที่ชอบเที่ยวเถลไถลคนหนึ่ง ...บางครั้งเด็กโง่ก็ไม่รู้หรอก ว่าเธอไปทำอะไรมา ทำไมตาคู่นั้นถึงแดงก่ำ ไปตำน้ำพริกมาหรือไง?
จนโตป่านนี้แล้ว เวลามีข่าวลงตามหน้าหนังสือพิมพ์ เธอก็มักโทรมาถามว่า อยู่สบายดีไหม กินเหล้าสูบบุหรี่หรือเปล่า? ติดยาหรือเปล่า? ไปแอบถ่ายใต้กระโปรงใครมาบ้างหรือเปล่า? เคยไปล่อลวงเด็กบ้างไหม?
..นี่แม่ครับ ลูกแม่ไม่ทำอะไรอย่างนั้นหรอกครับ เป็นผู้ใหญ่พอที่จะรู้จักผิดชอบชั่วดีแล้วครับ ...แต่ถึงผมจะโตแล้ว ก็เป็นห่วงผมต่อไปนะครับ เพราะสำหรับแม่แล้ว ผมเป็นเด็กเสมอ
รักแม่ครับ
จากเด็กโง่คนหนึ่ง
