บางทีการสูญเสียความทรงจำก็ดูเป็นเรื่องตลก เมื่อเรานั่งดูมันจากหน้าจอ ...พระเอกจำแม่ตัวเองไม่ได้บ้างล่ะ พ่อนางเอกจำลูกตัวเองไม่ได้บ้างล่ะ

ทีนี้คนเขียนบทก็ต้องมาผูกเรื่องกันละ จะทำยังไงให้สนุก เมื่อไรความทรงจำจะกลับมาซะที ...แต่ก็อย่างที่คาดกันไว้ ประมาณว่าปรุงมาม่าอย่างไร บทละครก็ใช้วิธีแบบนั้น - กึ่งสำเร็จรูปชัดๆ ...แหมคนดูก็แกล้งโง่ เรื่องจะเป็นยังไงต่อนะ? ทำยังไงถึงจะจำได้ล่ะเนี่ย? ...ต้องเอาค้อนทุบหัวมันอีกทีนึงครับ เดี๋ยวมันก็กลับมาจำได้ ..."เอ๊ะ เราอยู่ที่ไหน" "เจษ...ฉันมาทำอะไรที่นี่" "ราณี คุณจำได้แล้ว คุณจำผมได้ใช่ไม๊ ผมติ๊ก เจษ ไงครับ"

หนังที่คล้ายๆ กรณีต้องทุบหัวซ้ำถึงจะจำได้ ...อ่า ถ้าเคยดู "หวานมันฉันคือเธอ" เป็นหนังวัยรุ่นโบราณมากเรื่องหนึ่ง เป็นการจับคู่ของพระนางสุดฮอตแห่งยุค สันติสุข-จินตรา ...สองคนนี้ขับมอไซค์คนนึง จักรยานคนนึง แล้วลืมเลี้ยว แหกโค้งทั้งคู่ ลุกขึ้นมาอีกที สลับร่างกันเรียบร้อย ...ทั้งคู่พยายามใช้วิธีเดิม คือแหกโค้งอีกครั้งเพื่อให้สลับร่างสู่ร่างเดิม แต่ไม่เป็นผล (เดี๋ยวคนดูก็เดาถูกสิ) ...แต่สุดท้ายก็สมหวังด้วยอุบัติเหตุกลิ้งตกเขา 178 ตลบ ...มันน่าจะตายนะ (แหม! ทำไปได้)

หนังเรื่อง Dolls จากญี่ปุ่น ใช้แนวทางของลูกเสือสามัญในการรื้อฟื้นความทรงจำ ...เรื่องเริ่มจากพระเอกทิ้งนางเอกไปแต่งงานตามใบสั่งพ่ออย่างกระทันหัน นางเอกที่คบกันอยู่ก่อนรับไม่ได้ถึงขั้นช็อค จนต้องไปอยู่โรงพยาบาลประสาท ...พระเอกทราบข่าวอย่างนั้นก็หนีออกมาจากงานแต่งงาน ด้วยสำนึกผิดที่ทำร้ายคนรัก ลักพาตัวนางเอกออกจากโรงพยาบาล ขับรถไปโดยไร้จุดหมาย ...หาวิธีคืนความทรงจำให้นางเอก สุดท้ายก็พานางเอกเดินเท้าไปเรื่อยๆ เรื่อยๆ และเรื่อยๆ...สุดท้ายก็ไปได้รับความทรงจำคืนบนภูเขาเล่นสกีแห่งหนึ่ง ที่ซึ่งพระเอกได้สวมแหวนหมั้นให้นางเอก ...ทั้งคู่ร้องไห้ โผเข้ากอดกัน ...จบ (หนังเศร้ามาก แต่เล่าตลกหน่อย)

การสูญเสียความทรงจำไม่ใช่เรื่องล้อเล่นเลย ผมเคยเจอกับตัวเอง หลังจากที่ไปหัวเราะตัวละครว่าแม่ง! แกล้งจำไม่ได้รึเปล่าวะ

ตอนนั้นเป็นตัวแทนมหาลัยไปแข่งบอล ด้วยความมุ่งมั่นจะทำประตู บอลลอยโด่งมา เราก็วิ่งมองบอลอย่างเดียว พอได้ระยะโหม่งก็เทคตัวขึ้น...หันหน้ามา...โอ้ว!..หยุดไม่ได้แล้ว...นายประตูตัวเท่าควายลอยตัวเข้ามา ยกข้อ งอเข่า...พลั่ก!..แล้วทุกอย่างก็ดับมืด

ไปรู้สึกตัวอีกที ที่โรงพยาบาล หมอใจดีเอากระจกมาให้ส่องดูหน้าตัวเอง ฟกช้ำ ดำเขียวไปแถบหนึ่ง ...จำได้ไม๊ ว่ามาทำอะไร ...จำไม่ได้ครับ ...สมองคุณกระทบกระเทือนนะ ...อย่างนั้นเหรอครับ (ถึงว่า มึนๆ) ...สักพักคงจำได้ ...ขอให้เป็นอย่างนั้นครับ

ใช้เวลา 2 ชั่วโมงกว่า ถึงจะนึกออกว่ามาทำอะไร วันที่เท่าไหร่ ...พี่ที่พามาโรงพยาบาลก็พยายามเข้ามาพูดคุย ช่วยกระตุ้นเรา นี่ยังดีที่จำแกได้ ...เข้าใจว่าข้อมูลในช่วง 2-3 วันนั้นน่ะเราจำไม่ได้เลย แต่ข้อมูลเก่ายังอยู่ คล้ายๆ พิมพ์งานแล้วเครื่องแฮ้งค์โดยที่ยังไม่ได้เซฟ

ด้วยเหตุนั้นหรือเปล่า? ...เราถึงโตมาเป็นผู้ใหญ่ที่ขี้หลงขี้ลืม ไม่ค่อยเต็ม ...เฮ้อ กินปลาเยอะๆ