เจ็ดวันที่แล้ว

.

คินาบาลู ยอดเขาที่ลอยอยู่บนเมฆ

ยอดเขาที่สูงที่สุดในเอเชียอาคเนย์

เปิดโอกาสให้ผมได้ทดสอบตัวเองเป็นครั้งแรก

เส้นทางที่ผมต้องเดินขึ้น เดินขึ้น เดินขึ้น...

.

เส้นทางในช่วงแรก ระยะทาง 6 กม.

มันไม่ต่างจากการเดินขึ้นภูกระดึงมากนัก

เปรียบได้กับการเดินขึ้น “ซำแฮก” 6 ครั้ง แต่ชันกว่า

เมื่อทำมันครบ ก็จะเจอกับอาหาร ที่พัก และอากาศที่หนาวเหน็บ

...นี่เพียงแค่เรียกน้ำย่อย บนความสูง 3000 เมตร

เวลา 01.00 น. ของวันรุ่งขึ้น

คือจุดเริ่มต้นของความท้าทายที่แท้จริงของคินาบาลู

สายฝน, ลมแรง, อุณหภูมิ 5 องศา, แรงโน้มถ่วง และความมืด

ชีวิตของผมต้องไต่อยู่บนหน้าผาหินและเส้นเชือก

ระยะทาง 2.5 กม. เพิ่มระดับความสูงไปอีก 1000 เมตร

.

ทุกรอยเท้า ถูกจดจำไว้ด้วยความเจ็บใจ

กูจะมาทำไม กูจะมาทำไม กูจะมาทำไม

อากาศเบาบางจนหายใจลำบาก

เดิน 10 ก้าว ต้องหยุดพัก 3 นาที

มือชา หอบแดก หมดแรง หันหลังไปมอง เฮ้ย! เหว

.

เกิน 100 ครั้งที่ผมรู้สึกท้อแท้ ไปต่อไม่ไหวจริงๆ

โปรแกรมค้นหาแรงบันดาลใจของผมต้องทำงานอย่างหนัก

Nike บอกให้ผม Just do it ..กูก็ Do แล้วนี่ไง กูเหนื่อย

Adidas บอกว่า Impossible is nothing ..โอเค เชื่อๆ

แต่เปล่าเลย...มันช่วยให้ผมเดินต่อได้แค่ 50 เมตรเท่านั้น

.

.

สายลมเย็นเยือกกระพือปลุกผมให้ตื่นจากการงีบหลับ

ชายผู้ไม่เคยเห็นหน้าเข้ามาสะกิดผมแล้วกระซิบข้างหูว่า

“Keep walking” ...ลุงจอห์นนี่นั่นเอง!!

ให้ตายเถอะ แกอุตส่าห์เดินทางไกลมาจากสก็อต เพื่อกระตุ้นผม

.

ผมลุกขึ้น แล้วก้าวเดินต่อด้วยแรงก๊อกสุดท้าย

นี่แหละหนา อุปสรรคที่ยิ่งใหญ่ มันคือใจของเราต่างหาก

อุตส่าห์ข้ามน้ำข้ามทะเลมา หาใช่การปีนพิชิตยอดเขา

แต่กลับกลายเป็นว่าผมต้องพยายามปีนข้ามภูผาในใจตัวเองมากกว่า

.

อีก 50 เมตรสุดท้าย ที่ต้องไต่ขึ้นสู่ยอด Low’s Peak

หย่อนน้ำหยดสุดท้ายลงไปชโลมลำคอที่แห้งผาก

มือคลำกล้องถ่ายรูปในกระเป๋า พลางคิดในใจว่า 

.

.

...“แล้วกูจะเหลือแรงไว้ยิ้มตอนถ่ายรูปบนนั้นไม๊วะเนี่ย”